Dhamma

ພຣະພຸດທະເຈົ້າ 10 ຊາດ

2009-08-14T21:02:00.000-07:00

ຊາດທີ1 ພຣະເຕມີໃບ້
ພຣະເຕມີໃບ້ ຕອນທີ 1 Download
ພຣະເຕມີໃບ້ ຕອນທີ 2 Download

ຊາດທີ 2 ພຣະມະຫາຊະນົກ
ພຣະມະຫາຊະນົກ Download

ຊາດທີ 3 ພຣະສຸວັນນະສາມ
ພຣະສຸວັນນະສາມ Download

ຊາດທີ 4 ພຣະເນມິຣາດ
ພຣະເນມິຣາດ Download

ຊາດທີ 5 ພຣະມະໂຫສົດ
ພຣະມະໂຫສົດ Download

ຊາດທີ 6 ພຣະພູຣິທັດ
ພຣະພູຣິທັດ ຕອນທີ 1 Download
ພຣະພູຣິທັດ ຕອນທີ 2 Download

ຊາດທີ 7 ພຣະຈັນທະກຸມມານ
ພຣະຈັນທະກຸມມານ Download

ຊາດທີ 8 ພຣະພອນມານາຣົກ
ພຣະພອນມານາຣົກ Download

ຊາດທີ 9 ພຣະວິທູນ
ພຣະວິທູນ ຕອນທີ 1 Download
ພຣະວິທູນ ຕອນທີ 2 Download

ຊາດທີ 10 ພຣະເວດສັນດອນ
ພະເວດສັນດອນ ຕອນທີ 1 Download
ພະເວດສັນດອນ ຕອນທີ 2 Download
ພະເວດສັນດອນ ຕອນທີ 3 Download

ອ້າງອີງ : ທຳມະສະຫວັດດີ

Xiengmieng

2008-06-09T20:44:00.000-07:00

ພະຍາຂໍ ທ້າວຄຳມາເປັນລູກ. ( ຊຽງໝ້ຽງ )
ນິທານຊຽງໝ້ຽງເປັນນິທານຕະຫລົກອັນດັ້ງເດີມຂອງຄົນລາວ ແລະ ເປັນນິທານທີ່ມີລັກສະນະການຕໍ່ສູ້ ລະຫວ່າງເຈົ້າສັກດີນາຜູ້ປົກຄອງ ແລະ ຊັ້ນຄົນຜູ້ຖືກປົກຄອງ ໃນສະໄໝກ່ອນຂອງສັກດີນາລາວ.
ຈາກສະບັບ ຮີບໂຮມ ແລະ ຮຽບຮຽງຂອງ ພ.ພວງສະບາ ມີ 29 ຕອນ, ແຕ່ຂ້ານ້ອຍຈະຂຽນລົງເທື່ອລະ ຕອນ ສອງຕອນ ເພື່ອຄວາມສະດວກຂອງຜູ້ອ່ານ
*****************************************************************************************************

1, ພະຍາຂໍທ້າວຄຳມາເປັນລູກ.

ຍັງມີເມືອງແຫ່ງໜື່ງຊື່ວ່າທະວາລາວະດີ ເມືອງນີ້ຕັ້ງຢູ່ແຄມແມ່ນ້ຳເປັນເມືອງທີ່ມີຄວາມອຸດົມສົມບູນ ໄປດ້ວຍເງິນຄຳພຶດພັນທັນຍາຫານ, ຈະເລີນຮູ່ງເຮືອງໄປດ້ວຍຂະໜົບທຳນຽມ ຮີດຄອງປະເພນີ ມີວັດວາອາຮາມທີ່ສວຍງາມ ພວກພໍ່ຄ້າສະເພົາຈາກຕ່າງເມືອງນຳເອົາສິນຄ້າເຂົ້າມາບໍ່ຂາດ, ເມືອງນີ້
ອອ້ມຮອບໄປດ້ວຍກຳແພງ ມີປະຕູເມືອງ ມີຫໍຮົບເພື່ອປ້ອງກັນຕົວເມືອງເປັນຢ່າງດີ.
ພະຍາຜູ້ປົກຄອງເມືອງກໍເປັນຜູ້ໝັ້ນຢູ່ໃນສິນທຳບໍ່ມີການອິດສາບັງບຽດ ແຕ່ລະມື້ລະຍາມ
ພວກສະໜົມກົມມະວັງ ກໍຄອຍເຝົ້າບົວລະບັດຮັກສາພະອົງບໍ່ໃຫ້ມີຄວາມເດືອດຮ້ອນເຄືອງໃຈແນວໃດ
ພະຍາເອງກໍບໍ່ເຄີຍຢ້ານກົວວ່າ ບ້ານອື່ນເມືອງໄກຈະເຂົ້າມາຮາວີ ຂົມເຫັ່ງ ຫລື ກໍ່ກວນວຸ້ນວາຍ, ຍຸທ່າງ
ປົກຄອງໄພ່ຟ້າຂ້າແຜ່ນດິນດ້ວຍຄວາຜາສຸກຮົ່ມເຢັນ ຍຸທ່າງກິນຍຸທ່າງທານຮັກສາສິນພາວະນາ.
ຫລາຍປີຜ່ານໄປ ເມຍຜູ້ກົກກໍລວດຖືພາມານ,ນັບເວລາໄດ້ສິບເອັດເດືອນກໍຈິ່ງເກີດລູກອອກມາ ເປັນຜູ້ຊາຍ ມີຮູບໂສມອັນສວຍງາມ,ຜູ້ເປັນພໍ່ເປັນແມ່ ຈິ່ງຕັ້ງຊື່ສຽງຮຽງນາມໃຫ້ຕາມຮີດຕາມຄອງ
ຕໍ່ມາພະຍາຜູ້ເປັນພໍ່ຈື່ງສັງໃຫ້ໂຫນ ( ໝໍທວາຍ ) ຂື້ນເຝົ້າ ແລ້ວຕັດສັ່ງໃຫ້ລົງເລກເບິ່ງດວງຊາຕາ ຂອງ
ກຸມມານວ່າຈະດີ ຫລື ຮ້າຍໃນພາຍຄັ້ງໜ້າ.
ຝ່າຍໝໍໂຫນເມື່ອໄດ້ລົງເລກຕັ້ງແລ້ວກໍຂາບທູນໃຫ້ພະຍາຮູ້ວ່າ:ຖ້າຈະທວາຍຕາມດວງຊາຕາລາສີນີ້
ຕໍ່ໄປທ້າວຈະເປັນຜູ້ມີຄວາມສຸກສະບາຍຫາຍກັງວົນ,ແຕ່ວ່າຍາມຍັງນ້ອຍແມ່ນເປັນຄົນລ້ຽງຍາກທີ່ສຸດ,
ທາງທີ່ດີແລ້ວພະອົງຄວນຊອກຫາເອົາເດັກຊາຍຜູ້ອື່ນທີ່ເກິດຮ່ວມມື້ ຮ່ວມຍາມກັບທ້າວນີ້ມາລ້ຽງຄູ່ກັນ
ເພາະຕາມເລກດວງຊາຕານີ້ເມື່ອທ້າວອາຍຸໄດ້ 14 ປີຈະໄດ້ສືບບ້ານແທນເມືອງ.
ພະຍາຜູ້ເປັນພໍ່ ໄດ້ຟັງຄຳທຳນາຍທາຍທັກຂອງໝໍໂຫນ ຄືແນວນັ້ນ ຈື່ງສັ່ງໃຫ້ເສນາອາມາດ ຕີຄ້ອງຮ້ອງປ່າວໄປຕາມຄຸ້ມຂວ່ງຕ່າງໆ, ປະກາດໃຫ້ຊາວເມືອງຮູ້ວ່າ ຖ້າຜູ້ໃດເກີດລູກຮ່ວມມື້ຮ່ວມຍາມ
ກັບທ້າວ ພະອົງຈະຂໍເອົາມາລ້ຽງຄູ່ກັນ; ໃນທີ່ສຸດກໍຈິ່ງໄດ້ລູກຂອງຊາຍເມືອງຜູ້ໜື່ງ ເຊິ່ງເກີດຮ່ວມມື້
ຮ່ວມຍາມດຽວກັນ, ເມື່ອພະຍາໄດ້ລູກນ້ອຍມາລ້ຽງຄູ່ກັນ ພະອົງກໍມີຄວາມປິຕິຊົມຊື່ນ ຫາອັນປຽບບໍ່ໄດ້
ແຕ່ປະກົດວ່າຍັງຂາດແມ່ນົມທີ່ຈະລ້ຽງດູ, ບັງເອີນມີຄອບຄົວຂອງເສນາຂັ້ນຕ່ຳ ເມຍມັນເກີດລູກອອກ
ມາຕາຍ, ພະຍາຈິ່ງສັ່ງໃຫ້ຜັວເມຍຄູ່ນີ້ ເອົາທ້າວໄປລ້ຽງດູ ທ້າວຜູ້ນີ້ກໍ ຄື: ທ້າວຄຳ ຜູ່ທີ່ມີຜະຫຍາ
ປັນຍາເປັນເລີດນັ້ນແລ.

3. ເນນ ( ຈົວ ) ຄຳ ກິນຂີ້ອ້ອຍ.

ຢູ່ໃນວັດບ່ອນຈົວຄຳຢູ່ນີ້ ມີຄູບາອາຈານຫຼາຍອົງ ຢູ່ຮ່ວມກັນ,ໃນມື້ນື່ງ ມະຫາເຖນສາມອົງຄຶດຢາກ
ມີຜະຫຍາປັນຍາເກັ່ງກ້າຈິ່ງພາກັນໄປຊອກອ້ອຍມາໄດ້ເຈັດລຳ, ເພີື່ອໃຫ້ອ້ອຍເກິດເປັນແຫຼ່ງຜະຫຍາປັນຍາ
ຕ້ອງໄດ້ນຳໄປສູດຢູ່ປ່າຊ້າ ຈົນຮອດແຈ້ງຈິ່ງຄ່ອຍກິນ ແລ້ວຜະຫຍາປັນຍາກໍຈະເກີດມີຕາມຄວາມຕ້ອງການ
ມະຫາເຖນທັງສາມອົງ ຈິ່ງໄດ້ຊັກຊວນເອົາຈົວຄຳໄປນຳ ເພື່ອຊ່ວຍແບກອ້ອຍໄປສົ່ງປ່າຊ້າ, ຝ່າຍຈົວຄຳບໍ່
ຮູ້ຫລ່ຽມລົມຄົມໃນຂອງພວກມະຫາເຖນ ກໍຈິ່ງຕົກລົງຈະແບກອ້ອຍໄປໃຫ້ຕາງວ່າຊອກຮູ້ຄວາມຈິງຈາກມະ
ຫາເຖນທັງສາມອົງ.
ເມື່ອພວກມະຫາເຖນ ກັບຈົວຄຳນຳເອົາອ້ອຍເຈັດລຳໄປເຖິງປ່າຊ້າ ຊຶ່ງຖືວ່າເປັນບ່ອນເຂັດບ່ອນຢຳ
ແລ້ວກໍໄດ້ທຳພິທີຄັກແນ່ ມີການສູດຄາຖາ ເຂົ້າໃສ່ອ້ອຍ ຈົນເດິດດື່ນທ່ຽງຄືນ, ຈາກນັ້ນພວກມະຫາເຖນ ກໍອອກອຸບາຍກັບຈົ່ວຄຳວ່າ: ຈົວເອີຍ.!! ເຈົ້າພໍຈະອົດຫລັບອົດນອນຮອດແຈ້ງໄດ້ບໍ ? ຊິໃຫ້ຢູ່ເຝົ້າອ້ອຍນີ້
ພວກຂ້ອຍຈະພາກັນກັບຄືນວັດກ່ອນ, ໃຫ້ຈົວລໍຖ້າຟັງສຽງລະຄັງເດີ.! ເມື່ອໃດໄດ້ຍິນສຽງລະຄັງແລ້ວໃຫ້
ຟ້າວຖອດອ້ອຍອອກຈາກຄາຍສູດທັນທີ ແລ້ວແບກຄືນເມືອໄວ້ກຸດຕິຫຼັງແຈວັດ ມ້ຽນໃຫ້ດີໆຢ້ານຄົນຈະລັກ
ກິນຈະເສຍຜະຫຍາດີ, ຖ້າຈົວອົດນອນປະຕິບັດໄດ້ຄືຈັ່ງວ່າມານີ້ ຈະແບ່ງປັນຜະຫຍາໃຫ້, ຈົວຄຳໄດ້ຍິນ
ແນວນັ້ນຄິດຢາກໄດ້ຜະຫຍາມາຕື່ມກັບຜະຫຍາຂອງຕົນທີ່ມີຢູ່ແລ້ວ ຈິ່ງຕົກລົງຮັບປາກປະຕິບັດຕາມ,
ຈົວຄຳ ອົດນອນຕະຫລອດຄືນ, ຕື່ນມາກໍຟ້າວແບກອ້ອຍກັບມາ ແລະ ເອົາໄປມ້ຽນໄວ້ກຸດຕິຫຼັງແຈວັດຕາມທີ່
ມະຫາເຖນບອກ,ເມື່ອມ້ຽນອ້ອຍແລ້ວກໍຟ້າວໄປນອນເພາະອຶດນອນໝົດຄືນ, ຝ່າຍຊຸມມະຫາເຖນໄດ້ໂອກາດ
ເມື່ອຈົວຄຳນອນຫຼັບ ກໍຟ້າວພາກັນມາລັກກິນອ້ອຍທັງເຈັດລຳຈົນໝົດ ຍັງແຕ່ຂໍ້ບ່ອນມັນແຂງກິນບໍ່ໄດ້ ຈິ່ງຖີ້ມໄວ້ ເພື່ອໃຫ້ຈົວຄຳມ້ຽນ.
ຈົວຄຳນອນຕື່ນກໍມະໂງ ມະເງຊອກຫາອ້ອຍ ປະກົດວ່າຍັງເຫລືອຢູ່ແຕ່ຂໍ້ປົນກັບຂີ້ອ້ອຍ
ຈົວຄຳຮູ້ສຶກເສຍໃຈ ຫາອັນປຽບບໍ່ໄດ້ເພາະຖືກຊຸມມະຫາເຖນຫັກຫຼັງ, ຈົວຄຳ ກໍອົດສາເກັບເອົາຂໍ້ອ້ອຍມາ
ກິນທັງຈົ່ມທັງວ່າ: ອັນຄູບານີ້ກະໂພດດອກ ບ່ອນໃດເປັນປ້ອງກໍພາກັນກິນໝົດ ເອົາແທ້ເອົາວ່າເຫລືອແຕ່
ຕາກັບຂໍ້ບ່ອນກິນບໍ່ໄດ້ທໍ່ນັ້ນ,
ແຕ່ຄວາມຈິງແລ້ວ ບ່ອນປ້ອງອ້ອຍທີ່ຄູບາກິນນັ້ນບໍມີຜະຫຍາຂັງຢູ່ເລີຍ ຜະຫຍາໄດ້ມາໂຮມຢູ່ບ່ອນ
ຂໍ້ອ້ອຍໝົດ, ເມື່ອຈົວຄຳໄດ້ກິນຂໍ້ອ້ອຍ ກໍຈິ່ງເກີດມີຜະຫຍາປັນຍາສະຫຼຽວສະຫຼາດວ່ອງໄວ ມິປະຕິພານ
ໂວຫານອັນເກັ່ງກ້າ.
ອິກສາມມື້ຕໍ່ມາຈົວຄຳ ກໍເຂົ້າໄປໄຫວ້ ເພື່ອຖາມບັນຫາກັບພວກມະຫາເຖນ ໂດຍໄດ້ຕັ້ງເປັນກະທູ້
ບັນຫາຖາມດັ່ງນີ:
ເທດັງວາ ແປວ່າຫຍັງ ?
ຊາໂຕ ແປວ່າຫຍັງ ?
ຄູຊະລາຊີຊ່ວາ ແປວ່າຫຍັງ ?
ສິງຄາງາ ແປວ່າຫຍັງ ?
ແປະໆຊ້ອນ ປະໆຢາຍຢາດ ແປວ່າຫຍັງ ?
ຄຳຖາມຂອງຈົວຄຳທັງໝົດນີ້ຊຸມມະຫາເຖນບໍ່ມີໃຜສາມາດແປໄດ້ ຊອກຫາໃນໜັງສືກ້ອມ ໜັ່ງສືມັດ ບ່ອນໃດ
ກໍບໍ່ເຫັນຄຳຕອບ, ໃນທີ່ສຸດມະຫາເຖນກໍພາກັນຍອມ ບໍ່ຮູ້ວ່າຈົວຄຳໄປໄດ້ຄຳຖາມ
ມາແຕ່ບ່ອນໃດ. ເມື່ອເຫັນວ່າມະຫາເຖນຕອບບໍ່ໄດ້ ຈົວຄຳ ຈິ່ງຕອບໃຫ້ຮູ້ທັງເວົ້າແບບອວດອ້າງມະຫາເຖນ
ວ່າ: ອັນຂອງສ່ຳນີ້ຂິຄິດຍາກ ຄິດຊາຫຍັງ ຄູບາເອີຍ… ຄວາມແປຂອງຈົວຄຳມີດັ່ງນີ້:
ເທດັງວາ ແປວ່າ ງວງຊ້າງ.
ຊາໂຕ ແປວ່າ ຄົນຄາກ
ຄຸຊະລາຊີຊ່ວາ ແປວ່າ ຄຸຮ້າງຂີ້ຊີຂຸໝົດ
ສິງຄາງາ ແປວ່າ ງູສິງ.
ແປະໆຊ້ອນ ປະໆຢາຍຢາດ ແປວ່າ ກອງຂີ້ຄວາຍມັນຂີ້ຢາຍໄປຕາມທົ່ງໄຮ່ທົ່ງນາ..
ຝ່າຍມະຫາເຖນ ເມື່ອໄດ້ຟັງຄຳຕອບຈາກ ຈົວຄຳແລ້ວກໍຄິດຄຽດຢູ່ໃນໃຈ ເພາະບໍ່ຄິດວ່າ ຈົວຄຳ
ຈະເອົາຂອງໃກ້ໆ ຄຽງໆ ນີ້ມີຖາມ, ຄຶດວ່າແມ່ນມັນມີຄວາມລຶກລັບ ສັບຊ້ອນພິລຶກພິລ້ຳ, ເມື່ອຕອບໃຫ້ຮູ້
ແລ້ວ ຈົວຄຳກໍລາກັບໄປອາບນ້ຳ ພັກຜ່ອນຢູ່ກຸດຕິຕົນເອງຢ່າງສະບາຍ.
4. ພະນັນກິນໜ້ຽງພໍ່ຄ້າ ຈົນໄດ້ຊື່ວ່າຊຽງໜ້ຽງ.

ໃນມື້ນື່ງຍະນະທີ່ຈົວຄຳລົງໄປອາບນ້ຳ ບັງເອີນມີພໍ່ຄ້າໄທຄັງ ຫາບໜ້ຽງມາຂາຍ, ພໍມາເຖິງແຄມນ້ຳ
ພໍ່ຄ້າຈິ່ງຖາມວ່າ: ຈົວເອິຍ.. ນ້ຳນີ້ເລິກຕື້ນພຽງໃດເດ ຈົວຄຳຈຶ່ງຕອບວ່າ: ອ້າວ.! ເລິກຫຼືຕື້ນກໍເບິ່ງເອົາເດ
ກະດຽວວ່າແນມເຫັນຢູ່ບໍ່ແມ່ນບໍ ? ຝ່າຍພໍ່ຄ້າໄທຄັງ ຈິ່ງຖາມຈົວຄຳ ຕື່ມອິກວ່າ: ນ້ຳນີ້ພວກຂ້ອຍຈະຂ້າມ
ໄດ້ບໍ ? ຈົວຄຳຈຶ່ງຕອບວ່າ: ໃຜຊິສາມາດຂາມນ້ຳໄດ້ ຫ້ວຍບັກກວ້າງໆມາຊ່າງຖາມແນວເປັນໄປບໍ່ໄດ້ແທ້
ຄັນບໍ່ວ່າ ຈະມີພະອິນລົງມາອູ້ມເອົາຂ້າມພຸ້ນບຸຈິ່ງຊິຂ້າມໄດ້.
ພວກພໍ່ຄ້າໄດ້ຍິນຄຳຕອຍຂອງຈົວຄຳເປັນວາດຂັດຫູ ກໍຈິ່ງທ້າພິສູດຄວາມຈິງກັບຈົວຄຳທັນທີ
ພວກພໍ່ຄ້າເວົ້າວ່າ: ຖ້າພວກຂ້ອຍຂ້າມໄດ້ຈົວຊິເສຍຫຍັງໃຫ້ ? ຈົວຄຳຕອບອອກໄປທັນທີ ເອີ.!ເອົາໂລດ
ນ່າ ຖ້າສູເຈົ້າຂ້າມໄດ້ແທ້ ຂ້ອຍຊິເອົາ ຜ້າຄຸມ ຜ້າສະບົງ ຜ້າມັດເອິກມັດແອວໃຫ້ໝົດໂລດ; ຈົວຄຳຖາມ
ຄືນວ່າ: ຖ້າສູເຈົ້າຂ້າມບໍ່ໄດ້ເດ ຊິເສຍຫຍັງໃຫ້ຂ້ອຍວ່າເບິ່ງດູ ? ພໍ່ຄ້າໄທຄັງ ຮັບປາກເປັນສຽງດຽວກັນວ່າ
ຖ້າຂ້າມບໍ່ໄດ້ຊິຍອມເສຍໝ້ຽງໃຫ້ຈົວ, ແຕ່ຈົວຄຳ ເວົ້ານຳພໍ່ຄ້າໄທຄັງວ່າ: ຢ່າພະນັນຂັນແຂງກັນເທາະນ່າ..
ມັນຊິເສຍໝ້ຽງໃດ ມັນຊິເຄີກຂາຍລ້າໆ, ແຕ່ພວກພໍ່ຄ້າ ກໍເປັນມັງເປັນມໍວ່າຈະຂ້າມໃຫ້ໄດ້.
ເມື່ອທັງສອງຝ່າຍຕົກລົງປົງໃຈກັນຮຽບຮ້ອຍແລ້ວ,ພວກພໍ່ຄ້າໄທຄັງກໍພາກັນແບກຫາບໜ້ຽງຂ້າມນ້ຳ
ບາງຄັ້ງກໍລອຍ ບາງຄັ້ງກໍຍ່າງລຸຍ ບາງຄັ້ງກໍມຸດ ເອົາແຕ່ຜູ້ຄຶດອອກ ທັງພ່ອງໂຮ ພ່ອງແຊວ ຄິດວ່າພວກ
ຕົນຊະນະຈົວແລ້ວ, ພໍແຕ່ຂ້າມມາເຖິງຝັ່ງຈົວຢູ່ ພວກພໍ່ຄ້າກໍຖາມເອົາເຄື່ອງພະນັນຈາກຈົວ ທັງເວົ້າຂູ່ຈົວ
ວ່າ:ເປັນຈົວມີສິນມີທຳ ຢ່າຕົວະຢ່າບ້ຽວຢ່າປ່ຽນປີ້ນຄວາມໃດ.! ເປັນຈົວຂາດສິນທຳບໍ່ດີໃດ ຮີບຟ້າວແກ້ຜ້າ
ຄຸມ ຜ້າສະບົງອອກມາໃຫ້ພວກເຮົາຕາມທີ່ໄດ້ຕົກລົງກັນໄວ້.
ຈົວຄຳຈິ່ງເວົ້າກັບພວກພໍ່ຄ້າໄທຄັງວ່າ: ໂຢ້ວຊິເອົາໃຫ້ສູເຈົ້າແນວໃດ ພວກສູເຈົ້າບໍ່ໄດ້ພາກັນຂ້າມ
ນ້ຳ ພວກສູເຈົ້າພາກັນລອຍມານີ້ນ່າ.!ຄັນຂ້າມກໍຢວ່າງຂາຂ້າມແຕ່ຝັ່ງນັ້ນ ມາຮອດຝັ່ງນີ້ ຊັ້ນຕວາຈັ່ງຊິແມ່ນ
ບັດນີ້ກູຊິເອົາໜ້ຽງຂອງພວກສູເຈົ້າຕາມທີ່ໄດ້ພະນັນກັນຫັ້ນຕິ.! ກູຫາກຫ້າມແລ້ວສູຫາກບໍ່ເຊື່ອຟັງ
ຈົ່ງພາກັນເອົາໜ້ຽງມາມອບໃຫ້ຢ່າໃຫ້ເສຍສັດຈະໃດ ບູຮານວ່າ: ເສຍສັດຈະນີ້ຕົວຕາຍດີກວ່າ; ແຕ່ປະກົດ
ວ່າພວກພໍ່ຄ້າໄທຄັງບໍ່ຍອມມອບໜ້ຽງໃຫ້ຈົວຄຳງ່າຍໆ ຖຽງກັນຟົດຟື ໜີ່ນັນ ຈົນຄວາມຜິ່ວຟົ້ງໄປຮອດເຖິງ
ພະຍາ ເຂົາຈຶ່ງພາກັນຂື້ນໄປຂາຍໄຫວ້ເລົ່າເຫດການທີ່ເກີດຂື້ນທັງໝົດໃຫ້ພະຍາໄດ້ຮູ້, ເມື່ອພະຍາ
ພິຈາລະນາດູຄັກແນ່ແລ້ວ ກໍຫາກແມ່ນຄວາມຈົວຄຳແທ້ເພາະວ່າພວກພໍ່ຄ້າໄທຄັງ ບໍ່ໄດ້ຂ້າມນ້ຳຄືເວົ້າ ເຂົາ
ຫາກພາກັນລອຍເອົາ, ພະຍາຈິ່ງຕັດສິນຕາມພີມເມືອງມາແຕ່ບູຮານ ບອກໃຫ້ພວກພໍ່ຄ້າເສຍໜ້ຽງໃຫ້ຈົວຄຳ
ຄົນລະສີ່ຊ້າຫ້າບາດ (ຕາຊິງ) ຢ່າໃຫ້ເອົາເກີນນັ້ນ ບໍ່ດີແລ.
ເມື່ອພວກພໍ່ຄ້າໄທຄັງ ກັບໄປເຖິງ ຈົວຄຳຈິ່ງຖາມວ່າ: ພະຍາເພິ່ນຕົກລົງວ່າແນວໃດ ໃຜຖືກ
ໃຜຜິດແທ້ ? ພວກພໍ່ຄ້າກໍເວົ້າຊື່ຕາມຄຳທີ່ພະຍາຕັດສິນວ່າ: ພະອົງບອກວ່າ ໃຫ້ຈົວຄຳໄໝແຕ່ພຽງ
ສີ່ຊ້າຫ້າບາດເທົ່ານັ້ນ ບໍ່ໃຫ້ເອົາລື່ນເອົາເກີນ, ຝ່າຍຈົວຄຳໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນກໍຄຶດຫົວຍຸ້ມໆ ຢູ່ໃນກົກແຂ້ວ
ແລ້ວເວົ້າຕໍ່ພວກພໍ່ຄ້າວ່າ: ດີແລ້ວເດ ພະຍາເພິ່ນເຮັດຖືກຮີດຖືກຄອງ, ເວົ້າແລ້ວຈົວຄຳກໍເອົາບາດຫ້າໜ່ວຍ
ມາຕັ້ງໄວ້ ເອົາຊ້າສີ່ໜ່ວຍມາຕັ້ງໄວ້ອີກ ແລ້ວບອກພໍ່ຄ້າ ເອົາໝ້ຽງມາໃສ່ໃຫ້ເຕັມສີ່ຊ້າຫ້າບາດ, ພວກພໍ່ຄ້າ
ຂາຍໝ້ຽງປານວ່າຕາຍທັງຢືນເອົາໂລດຄຶດວ່າແມ່ນສີ່ຊ້າຫ້າບາດຕາຊິງ ຊັ້ນດອກ, ອັນນີ້ ມັນຕັ້ງແມ່ນ
ຫ້າໜ່ວຍບາດສີ່ໜ່ວຍກະຊ້າ ໜ້ຽງຢູ່ຫາບກໍໝົດພໍດີຄາວນີ້ຕ້ອງດັບວອດຄົວເຮືອນ ຈະຫາໃສໄປໃຊ້ໜີ້ສິນ
ທີ່ກູ້ຢືມມາລົງທຶນ.
ເມື່ອພວກພໍ່ຄ້າໄທຄັງມອບໜ້ຽງສີ່ຊ້າຫ້າບາດໃຫ້ຈົວຄຳແລ້ວກໍເຫຼືອແຕ່ໂຕລ້ອນຈ້ອນ ຈິ່ງພາກັນເຂົ້າ
ເຝົ້າພະຍາ ເພື່ອຂໍອະລາກັບຄືນ, ພະຍາຈຶ່ງຖາມວ່າ: ໄດ້ເສຍໜ້ຽງໃຫ້ຈົວຕາມທີ່ໄດ້ສັ່ງແລ້ວບໍ ? ພວກພໍ່
ຄ້າກໍຕອບວ່າ: ໂດຍ…ໄດ້ເສຍໃຫ້ແລ້ວ ຈົນໝົດເນື້ອໝົດຕົວ ເພາະຈົວຄຳໄໝເອົາແທ້ເອົາວ່າ
ເອົາຫ້າໜ່ວຍບາດ ສີ່ໜ່ວຍກະຊ້າ ມາຜ່ອງເອົາແທ້ໆ. ພະຍາໄດ້ຟັງກໍຄຶດຢາກຮ້າຍໃຫ້ຈົວຄຳ ເພາະເຮັດ
ເກີນຮີດບ້ານຄອງເມືອງ ທັງອີ່ດຸສົງສານພວກພໍ່ຄ້າໄທຄັງ ທີ່ໝົດເນື້ອໝົດຕົວ, ພະອົງຈິ່ງສັ່ງໃຫ້ເປີດພະຄັງ
ຫຼວງ ເອົາເງິນມາທານໃຫ້ແກ່ພວກພໍ່ຄ້າ ພໍໃຫ້ໄປເປັນທຶນເປັນຮອນ.
ຫຼັງຈາກພໍ່ຄ້າອຳລາໄປແລ້ວ, ພະຍາກໍຍັງຄຶດຄຽດໃຫ້ຈົວຄຳແລ້ວບໍ່ລືມ ຈິ່ງມີຄຳສັ່ງ ໃຫ້ຈົວຄຳສິກອອກມາເປັນຊາວບ້ານທັນທີ
ເພາະເຫັນວ່າການກະທຳຂອງຈົວຄຳຄາວນີ້ ມັນບໍ່ແມ່ນວິໄສທີ່
ຈົວຈະເຮັດແນວນັ້ນ ຜິດຮີດຈົວຄອງພະແລ້ວ ສິກສາດີກວ່າ, ຈົວຄຳກໍບໍ່ຂີນຄຳສັ່ງຂອງພະຍາຜູ້ເປັນອ້າຍ
ຈິ່ງໄດ້ສິກອອກມາ, ຄົນທັງຫລາຍຈຶ່ງເອີ້ນວ່າ: “ ຊຽງໝ້ຽງ “ ເພາະໄດ້ໄໝໝ້ຽງພໍ່ຄ້າໄທຄັງຫັ້ນແລ; ຫລັງ
ຈາກສິກແລ້ວ “ ທ້າວຄຳ “ ຫລື “ ຊຽງໝ້ຽງ “ ກໍບໍ່ໄດ້ໜີ ໄດ້ຜ່າຍໄປໃສ ຍັງເປັນຄົນຮັບໃຊ້ພະຍາ
ປະຈຳຫໍໂຮງ, ເວົ້າແທ້ມີແຕ່ຊຽງໝ້ຽງຜູ້ດຽວເທົ່ານັ້ນ ທີ່ມີສິດພິເສດ ສາມາດເຂົ້າ-ອອກ ນອກໃນຫໍຜາສາດ
ລາຊະມຸນທຽນນີ້ໄດ້ ໂດຍບໍ່ມີບັນຫາໃດໆ.

5. ຊຽງໝ້ຽງເລືອກເມຍ.

ນັບແຕ່ສິກອອກມາເປັນຊຽງ ກໍຢູ່ຮັບໃຊ້ພາຍໃນໂຮງ, ແມ່ນວ່າວຽກໜັກການໜາປານໃດ ຊຽງໝ້ຽງ ກໍອາສາເຮັດບໍ່ກຽດ ບໍ່ຄ້ານ ພະຍາມີວຽກຫຍັງກໍເອີ້ນຫາ ເອີ້ນໃຊ້ແຕ່ຊຽງໝ້ຽງ ເທົ່ານັ້ນ; ຢູ່ມາມື້ໜຶ່ງ ພະຍາຜູ້ເປັນອ້າຍໄດ້ເວົ້ານຳຊຽງໝ້ຽງວ່າ ດຽວນີ້ໂຕກໍສິກຂາລາເພດ ອອກມາເປັນຊຽງແລ້ວ, ສົມຄວນ ຈະຊອກຫາເອົາເມຍຄື ຊາວບ້ານຊາວເມືອງເຂົາສາ ດີກວ່າຈະຢູ່ຜູ້ດຽວຄືແນວນີ້; ຊຽງໝ້ຽງຕອບພະຍາວ່າ:
ຊິເອົາເມຍແນວໃດ ທຖກຄືຫົວເຮືອດນີ້ ດັ່ງຄຳກອນຕອນນຶ່ງຂຽນວ່າ:
ເງິນບໍ່ມີພໍສ້ຽວ ຊິໝາຍເອົາລູກສາວເພີ່ນເປັນລື ?
ເຂົ້າບໍ່ມີຢູ່ທ້ງ ຊິຂັນຄ້ຳແມ່ເມຍຊັ້ນບໍ ?
ຊຽງໝ້ຽງເວົ້າຕື່ມວ່າ ຕົນເອງກໍເປັນຂະໜາດນ້ອງພະຍາແຕ່ຫາປາແດກຊິຈ້ຳກໍບໍ່ມີ ຊິໃຫ້ເອົາເມຍໄດ້ແນວໃດ, ຝ່າຍພະຍາຈິ່ງເວົ້າກັບຊຽງໝ້ຽງວ່າ ບໍ່ຕ້ອງຄິດອຸກ ຄິດອັ່ງດອກ, ນາງສະໜົມເຕັມໂຮງ ຢາກໄດ້ຜູ້ໃດເລືອກເອົາໂລດ ບໍ່ໃຫ້ແຕ່ງໃຫ້ແປງດອກ ຊຽງເອີຍ..! ໃຫ້ມຶງໄປເລາະຊອກເບິ່ງ ມັກຜູ້ໃດໃຫ້ມາບອກໂລດຈະຈັດການເອົາໃຫ້, ແຕ່ຊຽງໝ້ຽງ ຕອບພະຍາວ່າ: ຊິໃຫ້ໄປເລາະຊອກຜູ້ດຽວບໍ່ເປັນດອກຄັນຊິໃຫ້ເອົາອີ່ຫລີ່ ກໍໃຫ້ເຂົາມາໂຮມກັນ ຢູ່ໂຮງພີ້ ຫລາຍຄົນເລືອກຊ່ວຍກັນຈັ່ງຊິດີ.ເພື່ອໃຫ້ໄດ້ ຕາມໃຈຊຽງໝ້ຽງ ພະຍາຈິ່ງສັ່ງໃຫ້ສາວສະໜົມທຸກຄົນມາໂຮມກັນຢູ່ໂຮງ, ເມື່ອສາວສະໜົມມາໂຮມ ໝົດທຸກຄົນແລ້ວ ພະຍາຈິ່ງບອກໃຫ້ຮູ້ວ່າ ດຽວນີ້ຜູ້ໃດ ຢາກໄດ້ຊຽງໝ້ຽງເຮັດຜົວໃຫ້ບອກມາ
ປະກົດວ່າ ສາວສະໜົມແຕ່ລະຄົນໃຜໆ ກໍຄິດມັກຊຽງໝ້ຽງ ເພາະຊຽງໝ້ຽງ ກໍເປັນບ່າວ ຜູ້ຈົບຜູ້ງາມແຖມຍັງເປັນລູກຂອງພະຍາອີກດ້ວຍ.
ເມື່ອຖືກພະຍາຊັກຖາມ ແນວນັ້ນ,ບັນດາສາວສະໜົມກໍພາກັນຕອບວ່າ ແລ້ວແຕ່ ບຸນບູຮານສົມພານຄາດໄດ້ເປັນຄູ່ຜົວຕົວເມຍກັບທ້າວ;ຈາກນັ້ນຈິ່ງໃຫ້ຊຽງໝ້ຽງກຳມືທັງສອງເບື້ອງແລ້ວໃຫ້ສາວສະໜົມທຸກຄົນພາກັນທວາຍ ຖ້າໃຜທວາຍຜິດຖືກຈະຍົກ ໃຫ້ເປັນເມຍຊຽງ ໝ້ຽງ ໂລດ, ສາວສະໜົມ ຈິ່ງພາກັນທວາຍ
ຕາມແຕ່ ຊິຄິດພໍ້ ບາງຄົນກໍວ່າ ຊຽງໝ້ຽງກຳໜ່ວຍແກ້ວ ບາງຄົນກໍວ່າ ຊຽງໝ້ຽງກຳເງິນ ກຳຄຳ ບາງຄົນກໍວ່າຊຽງໝ້ຽງກຳເພັດນິນ ຈິນດາ ບາງຄົນກໍວ່າຊຽງໝ້ຽງ ກຳທ່ອນໄມ້ ຈວງໄມ້ຈັນ, ທັງໝົດທີ່ສາວສະໜົມທວາຍມາ ບໍ່ມີໃຜທວາຍຖືກ ຊຽງໝ້ຽງກໍບໍ່ຍອມ ແບນມື ອອກເດັດຂາດ.
ມາບັດນີ້ໃຜໆກໍທວາຍແລ້ວ ຍັງເຫລືອແຕ່ນາງສະເໜຫາຜູ້ດຽວ ພະຍາກັບຊຽງໝ້ຽງຈິ່ງບອກໃຫ້
ນາງລອງທວາຍເບິ່ງ, ນາງສະເໜຫາ ທວາຍວ່າ: ຊຽງໝ້ຽງກຳແຂນສາວນ້ອຍ ເມຍແກ້ວ ບໍ່ວາງ, ພໍແຕ່ສຸດຄຳທວາຍຂອງນາງສະເໜຫາຊຽງໝ້ຽງຟ້າວ ແບນມືອອກລຸກ ຂື້ນຕົບມືພືຜ້າ ບອກວ່າ: ນາງນະເໜຫາທວາຍຖືກແທ້ຖືກວ່າ ຜູ້ຫາກແມ່ນເມຍ ແຕ່ຟ້າແຕ່ແຖນແທ້ໆ. ພະຍາຊ້ຳພັດຖາມຊຽງໝ້ຽງຕື່ມວ່າ: ມຶງຊິເອົາແຕ່ຜູ້ດຽວເທົ່ານີ້ບໍ, ບໍ່ເອົາຕື່ມອິກຈັກຄົນຫວາ, ສາວສະໜົມບໍ່ອຶດ ບໍ່ຢາກ ເອົາອີກເດຈັກຄົນ; ຊຽງໝ້ຽງຕອບວ່າ: ເອົາສອງຄົນກໍດີຄືກັນ ຜູ້ໜຶ່ງເປັນເມຍໃຫຍ່ຄຸ້ມຄອງເຮືອນຊານ ຜູ້ສອງເປັນເມຍນ້ອຍຄອຍບົວລະບັດຮັກສາ.
ເມື່ອຊຽງໝ້ຽງ ໄດ້ສາວສະໜົມ ສອງຄົນໄປເປັນເມຍແລ້ວ ກໍ່ຂາບທູນພະຍາ ກັບເມືອໂຮງ
ຫານາງພະຍາ ( ເມຍຂອງພະຍາ ) ແລ້ວເລົ່າເຫດການທັງໝົດໃຫ້ຮູ້ ຝ່າຍນາງພະຍາ ກໍດີອົກດິໃຈທີ່ໄດ້ໃພ້ທັງສອງ, ຕໍ່ມາ ຊຽງໝ້ຽງກໍໄດ້ປຸກເຮືອນຫຼັງໜຶ່ງຂື້ນ ເພື່ອຢູ່ກັບເມຍ ຂອງມັນເອງ ແລະ ທຳມາຫາລ້ຽງຊີບໄປແຕ່ລະມື້ລະວັນ.
6. ຢາກິນເຂົ້າແຊບຂອງຊຽງໝ້ຽງ.

ມື້ໜຶ່ງ ຊຽງໝ້ຽງຂື້ນເມືອເຝົ້າພະຍາ ຜູ້ເປັນອ້າຍຢູໃນໂຮງ, ພະຍາໄດ້ຈົ່ມນຳຊຽງໝ້ຽງວ່າ: ຊຽງເອີຍດຽວນີ້ເຮົາກິນເຂົ້າ ກິນປາບໍ່ຄ່ອຍແຊບ ເຄື່ອງກິນມີເຕັມພາ ກໍບໍ່ຄ່ອຍຈະຄິດຢາກ ໂຕມີຢາກິນເຂົ້າແຊບແດ່ບໍ ? ຊຽງໝ້ຽງຕອບວ່າ: ມີແທ້ ຢາກິນເຂົ້າແຊບ, ພະຍາຈຶ່ງບອກ ໃຫ້ຊຽງໝ້ຽງ ຊອກຫາມາໃຫ້ ຝ່າຍຊຽງໝ້ຽງກໍຮັບປາກວ່າ ຈະຊອກຫາ ມາໃຫ້ໃນມື້ອື່ນ, ກ່ອນລາພະຍາເມືອເຮືອນ ຊຽງໝ້ຽງບອກວ່າ: ມື້ອື່ນຢ່າຟ້າວກິນເຂົ້າເດັດຂາດ ຈົນກວ່າຢາກິນ ເຂົ້າແຊບຈະມາຮອດ; ຫລັງຈາກລາພະຍາແລ້ວ ຊຽງກໍກັບເມືອນອນຢູ່ເຮືອນນຳເມຍເສີຍ ບໍ່ສົນໃຈຊິໄປຊອກໄປຫາຮາກຢາກິນເຂົ້າແຊບ.
ມື້ຕໍ່ມາພະຍາກໍປະຕິບັດຕາມຄຳເວົ້າຂອງຊຽງໝ້ຽງ ຄືບໍ່ຍອມກິນເຂົ້າແມ່ນແຕ່ຄຳດຽວ, ຄອງຖ້າຢານຳຊຽງໝ້ຽງ ຕັ້ງແຕ່ເຊົ້າຈົນຮອດສວາຍຮອດເພນ ກໍບໍ່ເຫັນຊຽງໝ້ຽງນຳຢາມາໃຫ້, ຄອງຕາມຄອງ ທາງທ້ອງພະຍາ ກໍຫິວເຂົ້າຈົນແສບກະເພາະ ເມື່ອອົດບໍ່ໄດ້ກໍ ຈຶ່ງສັ່ງໃຫ້ ແຕ່ງພາເຂົ້າ ມາກິນ, ປະກົດວ່າ ພະຍາກິນໄດ້ດີ ເອົາແທ້ເອົາວ່າ ຂອງກິນໃນພາເຂົ້າ ເກືອບວ່າ ບໍມີເຍື່ອງໃດເຫລືອເລີຍ, ກິນເຂົ້າກິນນ້ຳອີ່ມແລ້ວ ກໍຍັງຄອງຫາຊຽງໝ້ຽງຢູ່ ຈົນວ່າຕາເວັນ ບ່າຍຊຽງໝ້ຽງຈຶ່ງມາເຂົ້າເຝົ້າ, ພໍພະຍາຫຼຽວເຫັນໜ້າ ຊຽງໝ້ຽງ ພະຍາ ກໍຟ້າຖາມ ໂລດວ່າ: ເປັນຈັ່ງໃດໄດ້ບໍ່ຢາກິນເຂົ້າແຊບ ກູຖ້າມຶງ ຈົນອິດຈົນເມື່ອຍ ຫິວເຂົ້າ ຈົນແສບທ້ອງແສບໃສ້ ອົດບໍ່ໄດ້ກູເລີຍກິນກ່ອນມຶງ ແຕ່ປະກົດວ່າ ກິນໄດ້ດີ ອີ່ຫລີ່ຊຽງເອີຍ. ຂອງແນວວ່າມັນຫິວ. ຊຽງໝ້ຽງໄດ້ຍິນ ກໍເວົ້າ ກັບພະຍາວ່າ: ຖືກແລ້ວພະຍາເອີຍ..ເຂົ້ານີ້ຍາມຢາກຈຶ່ງກິນ ຍາມບໍ່ຢາກຢ່າກິນ ເພີ່ນວ່າ ກິນຍາມຢາກນີ້ ແມ່ນຢາກິນເຂົ້າແຊບຂະໜານໜຶ່ງຄືກັນຄວນຈື່ໄວ້. ຄັນຍາມບໍ່ຫິວ ບໍ່ຢາກ ແມ່ນຊິຕີຊິ ຂ້າມັນ ກໍກືນບໍ່ລົງດອກ ມາຄືຊ່າງວ່າໂງ່ແທ້ ເປັນຮອດພະຍາລາຊາ ກິນເຂົ້າ ກໍຍັງໃຫ້ເພີ່ນ ໄດ້ບອກ ໄດ້ສອນ, ເວົ້າແລ້ວຊຽງໝ້ຽງກໍຍ່າງລົງຈາກໂຮງຫລວງ ເມືອເຮືອນ ຂອງຕົນເສີຍ ຢ່າງບໍ່ຮ້ອນ ບໍ່ເຄືອງສ່ວນວ່າ ພະຍາ ໄດ້ຍິນຄຳໂອ້ອວດ ຂອງ ຊຽງໝ້ຽງກໍຄຽດຄຸງໃຈ ວ່າຊຽງ ໝ້ຽງ ດູຖູກດູແຄນ ເພາະວ່າ ຍົດພະຍາ ຂອງພະອົງ ເປັນທີ່ເກງຂາມ ຂອງ ຄົນທົ່ວໆ ໄປ ແຕ່ຊຽງ ໝ້ຽງ ມັນມາລໍ້ຫລີ້ນ ທັງທີ່ຖາມໂດຍຊື່ພະຍາຄິດວ່າ ຊິຕັດຄໍ ຊຽງໝ້ຽງ ເອົາຮ່າງ ມັນໄຫລ ນ້ຳຖີ້ມໃຫ້ສົມຄວາມຄຽດແຄ້ນ ພະຍານັ່ງຄິດນອນຄິດຢູ່ເຖິງສາມມື້ດີໆ ຄິດເຖິງຄຳ ພໍ່ສັງໄວ້ວ່າ ບໍ່ໃຫ້ຖືສາຫາ ຄວາມກັບນ້ອງ,ໃນທີ່ສຸດ ກໍບໍ່ສາມາດຈະຂ້າຊຽງໝ້ຽງ ໄດ້ຕາມ ຄວາມຄຽດແຄ້ນ ນັ້ນເລີຍ..
7. ຊຽງໝ້ຽງຕິຊ້າງພະຍາ.

ພະຍາມີຄຳສັ່ງໃຫ້ເຂົາໄປເລືອກຊ້າງ ທີ່ເປັນມິ່ງມຸງຄຸນເຂົ້າມາໃນສະໜາມຫຼວງ, ຈຶ່ງໄປ ເລອກໄດ້ ຊ້າງພາຍວັນຕົວປະເສີດ ມີຮູບຮ່າງສວຍງາມປານວ່າແຕ້ມເອົາ, ໝາຍຄວາມວ່າ ທົ່ວຕົວຊ້າງໂຕນີ້ບໍ່ມີບ່ອນໃດຕິ ງາມໄປໝົດ ນັບແຕ່ຂົນພຸ້ນລະ. ເມື່ອເລືອກໄດ້ ເຂົາກໍນຳເອົາ ມາຖວາຍທ່ານພະຍາ ຄວນຊ້າງກໍປະດັບເອ້ຢ້ອງຕື່ມຍິ່ງງາມຂື້ນ. ໄດ້ຂ່າວວ່າພະຍາໄດ້ຊ້າງ ຕົວປະເສີດ ງາມເລີດມິ່ງມຸງຄຸນ ມາໄວ້ໃນວັງ. ຊຽງໝ້ຽງກໍຟ້າວໄປເບິ່ງຄືກັບຊາວບ້ານຊາວເມືອງທົ່ວໄປ, ເມື່ອໄປຮອດໂຕຊ້າງ ຊຽງໝ້ຽງ ມັນກໍທຳທ່າ ແລ່ນອ້ອມພຸ້ນອ້ອມພີ້ແລ້ວກໍຍ້ອງຍໍ ຊົມເຊີຍນຳໝູ່ວ່າ: ຊ້າງນີ້ ເບິ່ງແລ້ວກໍງາມດີ ຢູ່ດອກ, ຕິແຕ່ ຕານ້ອຍບໍ່ສົມໂຕ ຫຳກໍບໍ່ມີຂົນກໍສັ້ນນ້ອຍ ຕັ້ງແຕ່ງົວ ຄວາຍ ຕາມັນກໍຍັງ ສົມໂຕ ຫຳກໍມີ, ເວົ້າແທ້ ຊ້າງນີ້ຕາມັນຢ່າງນ້ອຍກໍຕ້ອງ ເທົ່າໜ່ວຍໝາກເຫວີ່ ຈິ່ງຊິ ສົມນ້ຳສົມເນື້ອ, ພະຍາໄດ້ຟັງກໍເຫັນຄືຄວາມຊຽງວ່ານັ້ນແທ້.

11 ເຄັດລັບ ເຝິກສະຫມອງໃຫ້ຄວາມຈຳດີຂຶ້ນ

2008-06-09T20:31:00.000-07:00

ດັ່ງທີ່ພວກເຮົາຮູ້ແລ້ວວ່າ: ຖ້າຄົນຜູ້ໃດທີ່ມີສະຫມອງດີສະຫລາດ ແລະ ຈື່ຈຳດີແລ້ວ ກໍມັກຈະໄດ້ປຽບຄົນອື່ນໆເກືອບວ່າທຸກເລື່ອງເລີຍ ແລະ ເມື່ອເປັນແນວນັ້ນ ພວກເຮົາກໍມາຮູ້ຈັກກັບເຄັບລັບທີ່ເຮັດໃຫ້ຄວາມຈຳຂອງເຮົາດີຂຶ້ນ ເຊິ່ງປະກອບມີ 11 ເຄັດລັບ ຄື:

1. ຫາເວລາທີ່ເໝາະສົມທີ່ສຸດກັບການໃຊ້ຄວາມຄິດຂອງທ່ານໃນແຕ່ລະວັນ ແຕ່ລະຄົນ ແຕ່ລະໄວ ຈະມີໄລຍະເວລາ ສະໝອງຂອງຕົນສາມາດຈື່ຈຳໄດ້ເປັນພິເສດ ເຊັ່ນ: ຄົນມີອາຍຸແກ່ ສະໝອງຈະປອດໂປ່ງໃນຍາມເຊົ້າ ບັນດາໜຸ່ມໆ-ສາວໆ ສ່ວນຫຼລາຍແມ່ນຈະເປັນໄລຍະບ່າຍ ສະໝອງຈະມີປະສິດທິພາບໃນການຈື່ຈຳໄດ້ດີ ນອກນັ້ນຄວນຮູ້ສັງເກດເບິ່ງຕົວທ່ານເອງວ່າ: ການເຮັດວຽກຂອງສະໝອງທ່ານມີປະສິດທິພາບໃນຍາມໃດ ແລ້ວຈຶ່ງເອົາໄລຍະນັ້ນໄວ້ສຳລັບວຽກທີ່ຕ້ອງການຄວາມຄິດສ້າງສັນ ແລະ ໄດ້ໃຊ້ສະມາທິຫຼາຍ

2. ຕ້ອງສະແຫວງຫາຄວາມຮູ້ຢູ່ເລື້ອຍໆ ແລະ ຕ້ອງຮູ້ແບບກວ້າງ ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງຈື່ເອົາຫມົດທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງ ແລະ ຄວາມຮູ້ທີ່ສະສົມຈາກປະສົບການເກົ່າ ຈະຊ່ວຍຕໍ່ເຕີມຄວາມຮູ້ໃຫມ່ ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ເຮົາເຂົ້າໃຈໄດ້ງ່າຍຂຶ້ນ

3. "ຈົດໄວ້ເພື່ອຈື່ຈຳ" ເຄື່ອງຊ່ວຍຈຳທີ່ດີທີ່ສຸດກໍຄື ຈົດທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງລົງໃນປຶ້ມບັນທຶກຂອງທ່ານ
ເຊິ່ງເປັນວິທີກັນລືມດີທີ່ສຸດ ດັ່ງຄຳສຸພາສິດຈີນ ເຄີຍເວົ້າໄວ້ວ່າ "ເຖິງແມ່ນວ່າຢົດນ້ຳມຶກທີ່ຈາງທີ່ສຸດ ກໍຈະຢູ່ດົນກວ່າຄວາມຈຳທີ່ເຮົາຄິດວ່າຈື່ດີທີ່ສຸດແລ້ວ"

4. ເພີ່ມພະລັງກັບກາເຟແຕ່ພຽງຈອກດຽວກໍພໍ ເຊິ່ງຈະສາມາດຊ່ວຍໃຫ້ເຮົາມີສຳມະທິທີ່ດີຂຶ້ນມາ ແຕ່ຖ້າເວລາຮູ້ສຶກຫງຸດງິດ ທ່ານບໍ່ຄວນຈະດື່ມ ເພາະຈະເຮັດໃຫ້ເຮົາຍິ່ງເພີ່ມອາລົມຫງຸດງິດຕື່ມອີກ

5. ເຝິກໆ ...ແລ້ວກໍເຝິກ ໃຫ້ມີຄວາມຈື່ຈຳຢູ່ເລື້ອຍໆ ເຖິງອາຍຸຈະຍັງນ້ອຍຢູ່ກໍຕາມ ແຕ່ຖ້າບໍ່ເຄີຍຄິດທ່ອງຈຳເລີຍຈັກຫນ້ອຍ ຄວາມຈຳຂອງທ່ານກໍອາດຈະສູ້ຄົນແກ່ບໍ່ໄດ້ ສະນັ້ນ ການຮຽນເຝິກຄວາມຈຳແຕ່ເຍົາໄວ ຄວາມຈຳນັ້ນຈະເປັນຄວາມຈຳທີ່ແກ່ຍາວ

6. ຄວນໃຫ້ເວລາສະຫມອງໄດ້ຮັບເອົາເລື່ອງຕະຫລົກ ຫລື ປ່ອຍໃຫ້ສະຫມອງຄິດໄປຕາມອາລົມ ເພື່ອເປັນການໃຫ້ເວລາສະຫມອງເຮົາໄດ້ພັກຜ່ອນ

7. ຕ້ອງເລືອກຄົບຄ້າສະມາຄົມກັບຫມູ່ຜູ້ທີ່ສະຫລາດ ມີຄວາມຄິດທີ່ກ້າວໄກ ດັ່ງຄຳບູຮານທີ່ກ່າວໄວ້ ວ່າ "ພົບຄົນດີມີສີແກ່ຕົວ ພົບຄົນຊົ່ວພາຕົວຫມົ່ນຫມອງ

8. ຄວນຟັງເພງເບົາກ່ອນນອນຈັກຫນຶ່ງຮອບ ຈະຊ່ວຍໃຫ້ຜ່ອນຄາຍຄວາມຄຽດ

9. ຫມັ່ນອອກກຳລັງກາຍຢ່າງສະໝ່ຳສະເໝີເພື່ອເພີ່ມອົກຊີເຈນ ຊິ່ງບໍ່ພຽງແຕ່ເຮັດໃຫ້ລະບົບຕ່າງໆຂອງ
ຮ່າງກາຍໄດ້ດີຂຶ້ນ ແຕ່ຍັງໝາຍເຖິງສະໝອງກໍໄດ້ຮັບອົກຊີເຈນຫຼາຍຂຶ້ນຕື່ມອີກ

10.ລອງເຮັດແຕ່ສິ່ງໃໝ່ໆຈະໄດ້ມີແນວຄິດທີ່ແປກໃໝ່ຢູ່ສະເໝີ

11. ຕັດເລື່ອງທີ່ລົບກວນສະມາທິທັງໝົດ ແລ້ວຂຶ້ນປ້າຍ "ບໍ່ຕ້ອງມາລົບກວນ" ຕິດໄວ້ຂ້າງໆຕົວ
ເຮົາສະເໝີ ໃນເວລາວຽກທີ່ຕ້ອງການໃຊ້ສະມາທິສູງ ຫຼື ອາດຈະມອດໂທລະສັບໄວ້ກ່ອນກໍຍິ່ງເປັນການດີ.

ນີ້ກໍຄື 11 ເຄັດລັບເຝິກສະໝອງໃຫ້ຄວາມຈຳດີຂຶ້ນ ຫວັງວ່າທ່ານຜູ້ອ່ານທັງຫຼາຍ ຄົງຈະນຳໄປປະຕິບັດລອງເບິ່ງເຖິງວ່າຈະປະຕິບັດບໍ່ໄດ້ໝົດທຸກຂໍ້ກໍຕາມ ມັນກໍອາດຊ່ວຍໃຫ້ທ່ານສາມາດຈື່ຈຳສິ່ງຕ່າງໆໄດ້ດີຂຶ້ນຕື່ມອີກ.

ຂໍ້ມູນຈາກ ນ.ສ.ພ ວຽງຈັນໃໝ່ - 20 ກັນຍາ 2007 10:40 ນ.

2007-10-31T02:02:00.001-07:00

.. ນະໂມ ຕັສສະ ພະຄະວະໂຕ ອະຣະຫະໂຕ ສັມມາສັມພຸທທັສສະ ຯ
... ນະໂມ ຕັສສະ ພະຄະວະໂຕ ອະຣະຫະໂຕ ສັມມາສັມພຸທທັສສະ ຯ
... ນະໂມ ຕັສສະ ພະຄະວະໂຕ ອະຣະຫະໂຕ ສັມມາສັມພຸທທັສສະ ຯ

………………ຂໍເຖິ່ງພຣະຣັຕຕະນະຕຣັຍເປັນທີ່ເພິ່ງອັນອຸດົມຕະຫຼອດໄປ! ! ! ! ! !………………

ສັກເຄ ກາເມ ຈະ ຣູເປ ຄິຣິສິ ຂະຣະຕະເຕ ຈັນຕະລິກເຂ ວິມາເນ

ທິເປ ຣັຖເຖ ຈະ ຄາເມ ຕະຣຸວະນະ ຄະຫະເມ ເຄຫະວັຕຖູມທິ ເຂຕເຕ

ພຸມມາ ຈາຍັນຕຸ ເທວາ ຊະລະຖະ ລະວິສະເມ ຍັກຂະ ຄັນທັພພະນາຄາ

ຕິດຖັນຕາ ສັນຕີເກ ຍັງ ມຸນິວະຣະວະ ຈະນັງ ສາທະໂວ ເມ ສຸນັນຕຸ

ທັມມັສສະວະນະກາໂລ ອະຍັນພະທັນຕາ

ທັມມັສສະວະນະກາໂລ ອະຍັນພະທັນຕາ

ທັມມັສສະວະນະກາໂລ ອະຍັນພະທັນຕາ.

ຂໍອະນຸໂມທະນາ ກັບສາທຸຊົນທັ້ງຫລາຍ!
ຂໍອະນຸໂມທະນາ ສາທຸ! ສາທຸ! ສາທຸ!
ເທວະດາ

ພຣະໄຕຣປິດົກ ເຫຼັ້ມທີ່ 14

໑໐. ເທວະທູຕະສູຕຣ (໑໓໐)

[໕໐໔] ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ສະດັບມາຢ່າງນີ້-

ສະມັຍນຶ່ງ ພຣະຜູ້ມີພຣະພາຄປະທັບຢູ່ທີ່ພຣະວິຫາຣເຊຕະວັນ ອາຣາມຂອງ ອະນາຖະບິນທິກະ ເສຣສຖີ(ເສດຖີ) ເຂຕພຣະນະຄອຣສາວັຕຖີ ສະມັຍນັ້ນແລ ພຣະຜູ້ມີພຣະພາຄຕຣັສເອິ້ນ ພິກສຸທັ້ງຫລາຍວ່າ ດູກະຣະ “ອ່ານວ່າດູກອຣ ກໍໄດ້” ພິກສຸທັ້ງຫລາຍ ພິກສຸເຫຼົ່ານັ້ນທູລຮັບພຣະດຳຣັສແລ້ວ ຯ

[໕໐໕] ພຣະຜູ້ມີພຣະພາຄໄດ້ຕຣັສດັ່ງນີ້ວ່າ ດູກະຣະພິກສຸທັ້ງຫລາຍ ປຽບ ເຫມືອນເຮືອນ ໒ ຫລັງມີປະຕູຕົງກັນ ບຸຣຸສຜູ້ມີຕາດີຢືນຢູ່ຣະຫວ່າງກາງເຮືອນ ໒ ຫລັງ ນັ້ນ ເພິ່ງເຫັນມະນຸສຍ໌໌ກຳລັງ ເຂົ້າເຮືອນແດ່ ກຳລັງອອກຈາກເຮືອນແດ່ ກຳລັງຢ່າງມາແດ່ ກຳລັງຢ່າງໄປແດ່ ສັນໃດ ດູກະຣະພິກສຸ ທັ້ງຫລາຍ ເຮົາສັນນັ້ນເຫມືອນກັນແລ ເຮົາຍ່ອມຫຼ້ຽວເຫັນ ຫມູ່ສັຕວ໌ກຳລັງຈຸຕິ ກຳລັງອຸບັຕິ(ແປວ່າເກີດ ອ່ານວ່າອຸບັດ) ເລວ “ຊົ່ວ ບໍ່ດີ” ປະນີຕ ມີຜິວພັຣນ໌ດີ ມີຜິວພັຣນ໌ຂີ້ດຽດ ໄດ້ດີ ຕົກຍາກ ດ້ວຍທິພຍະຈັກສຸອັນບໍຣິສຸທທິ໌ ລ່ວງຈັກສຸຂອງມະນຸສຍ໌໌ ຍ່ອມຮູ້ແນ່ຫມູ່ສັຕວ໌ຜູ້ ເປັນໄປຕາມກັມໄດ້ວ່າ ສັຕວ໌ຜູ້ກຳລັງເປັນຢູ່ເຫຼົ່ານີ້ປະກອບດ້ວຍກາຍສຸຈະຣິຕ ວະຈີສຸຈະຣິຕ ມະໂນສຸຈະຣິຕ ບໍ່ຕິຕຽນພຣະອະຣິຍະ ເປັນສັມມາທິຖິ ເຊື່ອມັ່ນກັມດ້ວຍອຳນາຈສັມມາທິຖິ ເມື່ອຕາຍໄປແລ້ວ ເຂົ້າເຖິ່ງສຸຄະຕິໂລກສະຫວັນຄ໌ກໍມີ ສັຕວ໌ຜູ້ກຳລັງເປັນຢູ່ເຫຼົ່ານີ້ປະກອບ ດ້ວຍກາຍສຸຈະຣິຕ ວະຈີສຸຈະຣິຕ ມະໂນສຸຈະຣິຕ ບໍ່ຕິຕຽນພຣະອະຣິຍະ ເປັນສັມມາທິຖິ ເຊື່ອມັ່ນກັມດ້ວຍອຳນາຈສັມມາທິຖິ ເມື່ອຕາຍໄປແລ້ວ ບັງເກີດໃນຫມູ່ມະນຸສຍ໌໌ກໍມີ ສັຕວ໌ຜູ້ ກຳລັງເປັນຢູ່ເຫຼົ່ານີ້ ປະກອບດ້ວຍກາຍທຸຈະຣິຕ ວະຈີທຸຈະຣິຕ ມະໂນທຸຈະຣິຕ ຕິຕຽນພຣະອະຣິຍະ ເປັນມິຈສາທິຖິ ເຊື່ອມັ່ນກັມດ້ວຍອຳນາຈມິຈສາທິຖິ ເມື່ອຕາຍໄປແລ້ວ ເຂົ້າເຖິ່ງປິຕຕິວິສັຍ(ເປຕ)ກໍມີ ສັຕວ໌ຜູ້ກຳລັງເປັນຢູ່ເຫຼົ່ານີ້ ປະກອບດ້ວຍ ກາຍທຸຈະຣິຕ ວະຈີທຸຈະຣິຕ ມະໂນທຸຈະຣິຕ ຕິຕຽນພຣະອະຣິຍະ ເປັນມິຈສາທິຖິ ເຊື່ອມັ່ນກັມດ້ວຍ ອຳນາຈມິຈສາທິຖິ ເມື່ອຕາຍໄປແລ້ວ ເຂົ້າເຖິ່ງກຳເນິດສັຕວ໌ເດັຽຣັຈສານ ກໍມີ ສັຕວ໌ຜູ້ ກຳລັງເປັນຢູ່ເຫຼົ່ານີ້ ປະກອບດ້ວຍກາຍທຸຈະຣິຕ ວະຈີທຸຈະຣິຕ ມະໂນທຸຈະຣິຕ ຕິຕຽນ ພຣະອະຣິຍະ ເປັນມິຈສາທິຖິ ເຊື່ອມັ່ນກັມດ້ວຍອຳນາຈມິຈສາທິຖິ ເມື່ອຕາຍໄປແລ້ວ ເຂົ້າເຖິ່ງອະບາຍ ທຸຄະຕິ ວິນິບາຕ ນະຣົກກໍມີ ຯ

[໕໐໖] ດູກະຣະພິກສຸທັ້ງຫລາຍ ເຫຼົ່ານາຍນິຣະຢະບາລຈະຈັບສັຕວ໌ນັ້ນທີ່ສ່ວນຕ່າງໆ ຂອງແຂນ ໄປສະແດງແກ່ພຣະຍາຍົມວ່າ ຂ້າແຕ່ພຣະອົງຄ໌ ບຸຣຸສນີ້ບໍ່ປະຕິບັຕິ “ອ່ານປະຕິບັດ”ຖືກຕ້ອງໃນແມ່ ບໍ່ປະຕິບັຕິຖືກຕ້ອງໃນສະມະນະ ບໍ່ປະຕິບັຕິຖືກຕ້ອງໃນພຣາຫມນ໌ (ອ່ານວ່າພຣາມຫລື ພາມ)ບໍ່ອ່ອນນ້ອມ ຕໍ່ຜູ້ໃຫຍ່ໃນຕະກຸນ ຂໍພຣະອົງຄ໌ຈົງລົງອາຊຍາ “ອ່ານອາຍາ ຫມາຍເຖິ່ງລົງໂທສ”ແກ່ບຸຣຸສນີ້ເຖີດ ຯ

[໕໐໗] ດູກະຣະພິກສຸທັ້ງຫລາຍ ພຣະຍາຍົມຈະປອບໂຍນ ເອົາອົກເອົາໃຈ ໄຕ່ຖາມເຖິ່ງເທວະທູຕທີ່ ໑ ກັບສັຕວ໌ນັ້ນວ່າ ດູກະຣະພໍ່ມະຫາຈຳເຣີນຍ໌ ທ່ານບໍ່ໄດ້ເຫັນເທວະທູຕທີ່ ໑ ປຣາກົຕໃນຫມູ່ມະນຸສຍ໌໌ແດ່ບໍ່ ຯ

ສັຕວ໌ນັ້ນທູລ”ຫມາຍເຖິ່ງ ບອກ”ຢ່າງນີ້ວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເຫັນເລີຍຂ້ານອ້ຍ ຯ

ພຣະຍາຍົມຖາມຢ່າງນີ້ວ່າ ດູກະຣະພໍ່ມະຫາຈຳເຣີນຍ໌ ທ່ານບໍ່ໄດ້ເຫັນເດັກແດງໆ ຍັງອ່ອນນອນເບາະ ເປື້ອນມູຕຣຄູຖ “ຫມາຍເຖິ່ງ ຂີ້ ຫງ່ຽວ”ຂອງຕົນຢູ່ໃນຫມູ່ມະນຸສຍ໌໌ແດ່ບໍ່ ຯ

ສັຕວ໌ນັ້ນທູລຢ່າງນີ້ວ່າ ເຫັນ ຂ້ານອ້ຍ ຯ

ພຣະຍາຍົມຖາມຢ່າງນີ້ວ່າ ດູກະຣະພໍ່ມະຫາຈຳເຣີນຍ໌ ທ່ານນັ້ນຮູ້ຄວາມ ມີສະຕິ ເປັນຜູ້ໃຫຍ່ແລ້ວ ໄດ້ມີຄວາມດຳຣິດັ່ງນີ້ແດ່ບໍ່ວ່າ ແມ້ໂຕເຮົາເດ້ ກໍມີຄວາມເກີດເປັນທັມດາ ບໍ່ລ່ວງພົ້ນຄວາມເກີດໄປໄດ້ ຄວຣທີ່ເຮົາຈະເຮັດຄວາມດີທາງກາຍ ທາງວາຈາ ແລະ ທາງໃຈ ຯ

ສັຕວ໌ນັ້ນທູລຢ່າງນີ້ວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຄຶດ ຂ້ານອ້ຍມັວປະມາທຢູ່ ຂ້ານ້ອຍ ຯ

ພຣະຍາຍົມກ່າວຢ່າງນີ້ວ່າ ດູກະຣະພໍ່ມະຫາຈຳເຣີນຍ໌ ທ່ານບໍ່ໄດ້ເຮັດຄວາມດີທາງກາຍ ທາງວາຈາ ແລະ ທາງໃຈໄວ້ ເພາະຄວາມມັວປະມາທນັ້ນ ດັ່ງນັ້ນ ເຫຼົ່ານາຍນິຣະຢະບາລຈັກລົງ ໂທສໂດຍຄວາມທີ່ທ່ານ ປະມາທແລ້ວ ກໍບາປກັມນີ້ນັ່ນແລ ບໍ່ແມ່ນແມ່ເຮັດໃຫ້ທ່ານ ບໍ່ແມ່ນພໍ່ເຮັດໃຫ້ທ່ານ ບໍ່ແມ່ນອ້າຍ ຫຼື ນ້ອງຊາຍເຮັດໃຫ້ທ່ານ ບໍ່ແມ່ນເອື້ອຍ ຫຼື ນ້ອງສາວເຮັດໃຫ້ທ່ານ ບໍ່ ແມ່ນມິຕຣອຳມາຕຍ໌ເຮັດໃຫ້ທ່ານ ບໍ່ແມ່ນພີ່ນ້ອງປ້ອງປາຍເຮັດໃຫ້ທ່ານ ບໍ່ແມ່ນສະມະນະ ແລະ ພຣາຫມນ໌ ເຮັດໃຫ້ທ່ານ ບໍ່ແມ່ນເທວະດາເຮັດ ໃຫ້ທ່ານ ໂຕທ່ານເອງເຮັດເຂົ້າໄວ້ ທ່ານເທົ່ານັ້ນຈັກສະເຫວີຍວິບາກ ຂອງບາປກັມນີ້ ຯ

[໕໐໘] ດູກະຣະພິກສຸທັ້ງຫລາຍ ພຣະຍາຍົມເມື່ອໄດ້ປອບໂຍນ ເອົາອົກເອົາໃຈ ໄຕ່ຖາມເຖິ່ງ ເທວະທູຕທີ່ ໑ ກັບສັຕວ໌ນັ້ນແລ້ວ ຈຶ່ງປອບໂຍນ ເອົາອົກເອົາໃຈ ໄຕ່ຖາມເທວະທູຕ ທີ່ ໒ ວ່າ ດູກະຣະພໍ່ມະຫາຈຳເຣີນຍ໌ ທ່ານບໍ່ໄດ້ເຫັນເທວະທູຕທີ່ ໒ ປຣາກົຕໃນຫມູ່ມະນຸສຍ໌ ແດ່ບໍ່ ຯ

ສັຕວ໌ນັ້ນທູລຢ່າງນີ້ວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເຫັນເລີຍ ຂ້ານອ້ຍ ຯ

ພຣະຍາຍົມຖາມຢ່າງນີ້ວ່າ ດູກະຣະພໍ່ມະຫາຈຳເຣີນຍ໌ ທ່ານບໍ່ໄດ້ເຫັນແມ່ຍິງຫຼືຜູ້ຊາຍ ມີອາຍຸ ໘໐ ປີ ໙໐ ປີ ຫຼື ໑໐໐ ປີ ນັບແຕ່ເກີດມາ ຜູ້ເຖົ້າ ກະດູກຂ້າງຄົດ ຫລັງງໍ ຖືໄມ້ຄ້ອນເທົ້າ ຢ່າງງົກໆ ເຫງີ້ນໆ ໄປ ກະສັບກະສ່າຍ ລ່ວງວັຍຫນຸ່ມສາວ ຟັນຫັກຜົມຫງອກ ຫນັງຮ້ຽວ ຫັວລ້ານ ຫ້ຽວ ຕັວຕົກກະ ໃນຫມູ່ມະນຸສຍ໌໌ແດ່ບໍ່ ຯ

ສັຕວ໌ນັ້ນທູລຢ່າງນີ້ວ່າ ເຫັນ ຂ້ານອ້ຍ ຯ

ພຣະຍາຍົມຖາມຢ່າງນີ້ວ່າ ດູກະຣະພໍ່ມະຫາຈຳເຣີນຍ໌ ທ່ານນັ້ນຮູ້ຄວາມ ມີສະຕິ ເປັນຜູ້ໃຫຍ່ແລ້ວ ໄດ້ມີຄວາມດຳຣິດັ່ງນີ້ແດ່ບໍ່ວ່າ ແມ້ໂຕເຮົາເດ້ ກໍມີຄວາມແກ່ເປັນທັມດາ ບໍ່ລ່ວງພົ້ນຄວາມແກ່ໄປໄດ້ ຄວຣທີ່ເຮົາຈະເຮັດຄວາມດີທາງກາຍ ທາງວາຈາ ແລະ ທາງໃຈ ຯ

ສັຕວ໌ນັ້ນທູລຢ່າງນີ້ວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຄຶດ ຂ້ານອ້ຍມັວປະມາທຢູ່ ຂ້ານ້ອຍ ຯ

ພຣະຍາຍົມກ່າວຢ່າງນີ້ວ່າ ດູກະຣະພໍ່ມະຫາຈຳເຣີນຍ໌ ທ່ານບໍ່ໄດ້ເຮັດດີທາງກາຍ ທາງວາຈາ ແລະ ທາງໃຈໄວ້ ເພາະຄວາມມັວປະມາທນັ້ນ ດັ່ງນັ້ນ ເຫຼົ່ານາຍນິຣະຢະບາລຈັກລົງ ໂທສໂດຍຄວາມທີ່ທ່ານ ປະມາທແລ້ວ ກໍບາປກັມນີ້ນັ່ນແລ ບໍ່ແມ່ນແມ່ເຮັດໃຫ້ທ່ານ ບໍ່ແມ່ນພໍ່ເຮັດໃຫ້ທ່ານ ບໍ່ແມ່ນອ້າຍ ຫຼື ນ້ອງຊາຍ ເຮັດໃຫ້ທ່ານ ບໍ່ແມ່ນເອື້ອຍ ຫຼື ນ້ອງສາວເຮັດໃຫ້ທ່ານ ບໍ່ ແມ່ນມິຕຣອຳມາຕຍ໌ເຮັດໃຫ້ທ່ານ ບໍ່ແມ່ນພີ່ນ້ອງ ປ້ອງປາຍເຮັດໃຫ້ທ່ານ ບໍ່ແມ່ນສະມະນະ ແລະ ພຣາຫມນ໌ ເຮັດໃຫ້ທ່ານ ບໍ່ແມ່ນເທວະດາເຮັດໃຫ້ທ່ານ ໂຕທ່ານເອງເຮັດເຂົ້າໄວ້ ທ່ານເທົ່ານັ້ນຈັກສະເຫວີຍວິບາກ ຂອງບາປກັມນີ້ ຯ

[໕໐໙] ດູກະຣະພິກສຸທັ້ງຫລາຍ ພຣະຍາຍົມເມື່ອໄດ້ປອບໂຍນ ເອົາອົກເອົາໃຈ ໄຕ່ຖາມເຖິ່ງ ເທວະທູຕທີ່ ໒ ກັບສັຕວ໌ນັ້ນແລ້ວ ຈຶ່ງປອບໂຍນ ເອົາອົກເອົາໃຈ ໄຕ່ຖາມເຖິ່ງ ເທວະທູຕທີ່ ໓ ວ່າ ດູກະຣະພໍ່ມະຫາຈຳເຣີນຍ໌ ທ່ານບໍ່ໄດ້ເຫັນເທວະທູຕທີ່ ໓ ປຣາກົຕໃນຫມູ່ ມະນຸສຍ໌໌ແດ່ບໍ່ ຯ

ສັຕວ໌ນັ້ນທູລຢ່າງນີ້ວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເຫັນເລີຍ ຂ້ານອ້ຍ ຯ

ພຣະຍາຍົມຖາມຢ່າງນີ້ວ່າ ດູກະຣະພໍ່ມະຫາຈຳເຣີນຍ໌ ທ່ານບໍ່ໄດ້ເຫັນແມ່ຍິງຫຼືຜູ້ຊາຍ ຜູ້ປ່ວຍ ທົນທຸກຂ໌ ເປັນໄຂ້ຫນັກ ນອນເປື້ອນມູຕຣຄູຖ “ຫມາຍເຖິ່ງ ຂີ້ ຫງ່ຽວ”ຂອງຕົນ ມີຄົນອື່ນຄອຍພະຍຸງລຸກ ພະຍຸງຢ່າງ ໃນຫມູ່ມະນຸສຍ໌໌ແດ່ບໍ່ ຯ

ສັຕວ໌ນັ້ນທູລຢ່າງນີ້ວ່າ ເຫັນ ຂ້ານອ້ຍ ຯ

ພຣະຍາຍົມຖາມຢ່າງນີ້ວ່າ ດູກະຣະພໍ່ມະຫາຈຳເຣີນຍ໌ ທ່ານນັ້ນຮູ້ຄວາມມີສະຕິ ເປັນຜູ້ໃຫຍ່ແລ້ວ ໄດ້ມີຄວາມດຳຣິດັ່ງນີ້ແດ່ບໍ່ວ່າ ແມ້ໂຕເຮົາເດ້ ກໍມີຄວາມເຈັບປ່ວຍເປັນທັມດາ ບໍ່ລ່ວງພົ້ນຄວາມເຈັບ ປ່ວຍໄປໄດ້ ຄວຣທີ່ເຮົາຈະເຮັດຄວາມດີທາງກາຍ ທາງວາຈາ ແລະ ທາງໃຈ ຯ

ສັຕວ໌ນັ້ນທູລຢ່າງນີ້ວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຄຶດ ຂ້ານອ້ຍມັວປະມາທຢູ່ ຂ້ານ້ອຍ ຯ

ພຣະຍາຍົມກ່າວຢ່າງນີ້ວ່າ ດູກະຣະພໍ່ມະຫາຈຳເຣີນຍ໌ ທ່ານບໍ່ໄດ້ເຮັດຄວາມດີທາງກາຍ ທາງວາຈາ ແລະ ທາງໃຈໄວ້ ເພາະຄວາມມັວປະມາທນັ້ນ ດັ່ງນັ້ນ ເຫຼົ່ານາຍນິຣະຢະບາລຈັກລົງ ໂທສໂດຍຄວາມທີ່ທ່ານ ປະມາທແລ້ວ ກໍບາປກັມນີ້ນັ່ນແລ ບໍ່ແມ່ນແມ່ເຮັດໃຫ້ທ່ານ ບໍ່ແມ່ນພໍ່ເຮັດໃຫ້ທ່ານ ບໍ່ແມ່ນອ້າຍ ຫຼື ນ້ອງຊາຍ ເຮັດໃຫ້ທ່ານ ບໍ່ແມ່ນເອື້ອຍ ຫຼື ນ້ອງສາວເຮັດໃຫ້ທ່ານ ບໍ່ ແມ່ນມິຕຣອຳມາຕຍ໌ເຮັດໃຫ້ທ່ານ ບໍ່ແມ່ນພີ່ນ້ອງ ປ້ອງປາຍເຮັດໃຫ້ທ່ານ ບໍ່ແມ່ນສະມະນະ ແລະ ພຣາຫມນ໌ ເຮັດໃຫ້ທ່ານ ບໍ່ແມ່ນເທວະດາເຮັດໃຫ້ທ່ານ ໂຕທ່ານເອງເຮັດເຂົ້າໄວ້ ທ່ານເທົ່ານັ້ນຈັກສະເຫວີຍວິບາກ ຂອງບາປກັມນີ້ ຯ

[໕໑໐] ດູກະຣະພິກສຸທັ້ງຫລາຍ ພຣະຍາຍົມເມື່ອໄດ້ປອບໂຍນ ເອົາອົກເອົາໃຈ ໄຕ່ຖາມເຖິ່ງ ເທວະທູຕທີ່ ໓ ກັບສັຕວ໌ນັ້ນແລ້ວ ຈຶ່ງປອບໂຍນ ເອົາອົກເອົາໃຈ ໄຕ່ຖາມເຖິ່ງ ເທວະທູຕທີ່ ໔ ວ່າ ດູກະຣະພໍ່ມະຫາຈຳເຣີນຍ໌ ທ່ານບໍ່ໄດ້ເຫັນເທວະທູຕທີ່ ໔ ປຣາກົຕໃນຫມູ່ມະນຸສຍ໌໌ແດ່ບໍ່ ຯ

ສັຕວ໌ນັ້ນທູລຢ່າງນີ້ວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເຫັນເລີຍ ຂ້ານອ້ຍ ຯ

ພຣະຍາຍົມຖາມຢ່າງນີ້ວ່າ ດູກະຣະພໍ່ມະຫາຈຳເຣີນຍ໌ ທ່ານບໍ່ໄດ້ເຫັນຣາຊາທັ້ງຫລາຍ ໃນຫມູ່ມະນຸສຍ໌໌ຈັບໂຈຣຜູ້ປະພຣຶຕິ“ອ່ານວ່າ ປະພຶດ”ຜິດມາແລ້ວ ສັ່ງລົງກັມກອຣນ໌”ຫມາຍເຖິ່ງ ລົງໂທສ”ຕ່າງຊະນິດແດ່ຫຼື ຄື

(໑) ໂບຍດ້ວຍແສ້ ແດ່

(໒) ໂບຍດ້ວຍຫວາຍ ແດ່

(໓) ຕີດ້ວຍຕະບອງສັ້ນ ແດ່

(໔) ຕັດມື ແດ່

(໕) ຕັດຕີນ ແດ່

(໖) ຕັດທັ້ງມືທັ້ງຕີນ ແດ່

(໗) ຕັດຫູ ແດ່

(໘) ຕັດດັງ ແດ່

(໙) ຕັດທັ້ງຫູທັ້ງດັງ ແດ່

(໑໐) ລົງກັມກອຣນ໌ວິທີ ໝໍ້ຄ່ຽວນ້ຳສົ້ມ ແດ່

(໑໑) ລົງກັມກອຣນ໌ວິທີ ຂອດສັງຂ໌ ແດ່

(໑໒) ລົງກັມກອຣນ໌ວິທີ ປາກຣາຫູ ແດ່

(໑໓) ລົງກັມກອຣນ໌ວິທີ ມາລັຍໄຟ ແດ່

(໑໔) ລົງກັມກອຣນ໌ວິທີ ທຸ່ບມື ແດ່

(໑໕) ລົງກັມກອຣນ໌ວິທີ ອິ້ວສ່າຍ ແດ່

(໑໖) ລົງກັມກອຣນ໌ວິທີ ນຸ່ງເປືອກໄມ້ ແດ່

(໑໗) ລົງກັມກອຣນ໌ວິທີ ຢືນກວາງ ແດ່

(໑໘) ລົງກັມກອຣນ໌ວິທີ ກ່ຽວເຫຍື່ອເບັດ ແດ່

(໑໙) ລົງກັມກອຣນ໌ວິທີ ຫຼ່ຽຣກະສາປນ໌ ແດ່

(໒໐) ລົງກັມກອຣນ໌ວິທີ ແປງແສບ ແດ່

(໒໑) ລົງກັມກອຣນ໌ວິທີ ກາງວຽນ ແດ່

(໒໒) ລົງກັມກອຣນ໌ວິທີ ຫາບເຟື້ອງ ແດ່

(໒໓) ຣາດດ້ວຍນ້ຳມັນເດືອດໆ ແດ່

(໒໔) ໃຫ້ສຸນັຂ(ຫມາ)ກັດດຶ້ງ ແດ່

(໒໕) ໃຫ້ນອນຫງາຍເທິ່ງຫລາວແຫຼມໆ ທັ້ງເປັນໆ ແດ່

(໒໖) ຕັດຫັວດ້ວຍດາບ ແດ່ ຯ

ສັຕວ໌ນັ້ນທູລຢ່າງນີ້ວ່າ ເຫັນ ຂ້ານອ້ຍ ຯ

ພຣະຍາຍົມຖາມຢ່າງນີ້ວ່າ ດູກະຣະພໍ່ມະຫາຈຳເຣີນຍ໌ ທ່ານນັ້ນຮູ້ຄວາມມີສະຕິ ເປັນຜູ້ໃຫຍ່ແລ້ວ ໄດ້ມີຄວາມດຳຣິດັ່ງນີ້ແດ່ບໍ່ວ່າ ຈຳເຣີນຍ໌ລະ ເປັນອັນວ່າ ສັຕວ໌ທີ່ເຮັດກັມ ລາມົກໄວ້ນັ້ນໆ ຍ່ອມຖືກລົງ ກັມກອຣນ໌ຕ່າງຊະນິດເຫັນປານນີ້ໃນປັຈຈຸບັນ ຈະໄປເວົ້າຫຍັງເຖິ່ງຊາຕິຫນ້າ ຄວຣທີ່ເຮົາຈະເຮັດຄວາມ ດີທາງກາຍ ທາງວາຈາ ແລະ ທາງໃຈ ຯ

ສັຕວ໌ນັ້ນທູລຢ່າງນີ້ວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຄຶດ ຂ້ານອ້ຍມັວປະມາທຢູ່ ຂ້ານ້ອຍ ຯ

ພຣະຍາຍົມກ່າວຢ່າງນີ້ວ່າ ດູກະຣະພໍ່ມະຫາຈຳເຣີນຍ໌ ທ່ານບໍ່ໄດ້ເຮັດຄວາມດີທາງກາຍ ທາງວາຈາ ແລະ ທາງໃຈໄວ້ ເພາະຄວາມມັວປະມາທນັ້ນ ດັ່ງນັ້ນ ເຫຼົ່ານາຍນິຣະຢະບາລຈັກລົງ ໂທສໂດຍຄວາມທີ່ທ່ານ ປະມາທແລ້ວ ກໍບາປກັມນີ້ນັ່ນແລ ບໍ່ແມ່ນແມ່ເຮັດໃຫ້ທ່ານ ບໍ່ແມ່ນພໍ່ເຮັດໃຫ້ທ່ານ ບໍ່ແມ່ນອ້າຍ ຫຼື ນ້ອງຊາຍ ເຮັດໃຫ້ທ່ານ ບໍ່ແມ່ນເອື້ອຍ ຫຼື ນ້ອງສາວເຮັດໃຫ້ທ່ານ ບໍ່ ແມ່ນມິຕຣອຳມາຕຍ໌ເຮັດໃຫ້ທ່ານ ບໍ່ແມ່ນພີ່ນ້ອງ ປ້ອງປາຍເຮັດໃຫ້ທ່ານ ບໍ່ແມ່ນສະມະນະ ແລະ ພຣາຫມນ໌ ເຮັດໃຫ້ທ່ານ ບໍ່ແມ່ນເທວະດາເຮັດໃຫ້ທ່ານ ໂຕທ່ານເອງເຮັດເຂົ້າໄວ້ ທ່ານເທົ່ານັ້ນຈັກສະເຫວີຍວິບາກ ຂອງບາປກັມນີ້ ຯ

[໕໑໑] ດູກະຣະພິກສຸທັ້ງຫລາຍ ພຣະຍາຍົມເມື່ອໄດ້ປອບໂຍນ ເອົາອົກເອົາໃຈ ໄຕ່ຖາມເຖິ່ງ ເທວະທູຕທີ່ ໔ ກັບສັຕວ໌ນັ້ນແລ້ວ ຈຶ່ງປອບໂຍນ ເອົາອົກເອົາໃຈ ໄຕ່ຖາມເຖິ່ງ ເທວະທູຕທີ່ ໕ ວ່າ ດູກະຣະພໍ່ມະຫາຈຳເຣີນຍ໌ ທ່ານບໍ່ໄດ້ເຫັນເທວະທູຕທີ່ ໕ ປຣາກົຕໃນຫມູ່ ມະນຸສຍ໌ແດ່ບໍ່ ຯ

ສັຕວ໌ນັ້ນທູລຢ່າງນີ້ວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເຫັນເລີຍ ຂ້ານອ້ຍ ຯ

ພຣະຍາຍົມຖາມຢ່າງນີ້ວ່າ ດູກະຣະພໍ່ມະຫາຈຳເຣີນຍ໌ ທ່ານບໍ່ໄດ້ເຫັນແມ່ຍິງຫຼືຜູ້ຊາຍ ທີ່ຕາຍແລ້ວ ມື້ນຶ່ງ ຫຼືສອງມື້ ຫຼືສາມມື້ ຂື້ນພອງ ຂຽວຊ້ຳ ມີນ້ຳເຫລືອງເຢິ້ມ ໃນຫມູ່ມະນຸສຍ໌໌ແດ່ບໍ່ ຯ

ສັຕວ໌ນັ້ນທູລຢ່າງນີ້ວ່າ ເຫັນ ຂ້ານອ້ຍ ຯ

ພຣະຍາຍົມຖາມຢ່າງນີ້ວ່າ ດູກະຣະພໍ່ມະຫາຈຳເຣີນຍ໌ ທ່ານນັ້ນຮູ້ຄວາມມີສະຕິ ເປັນຜູ້ໃຫຍ່ແລ້ວ ໄດ້ມີຄວາມດຳຣິດັ່ງນີ້ແດ່ບໍ່ວ່າ ແມ້ໂຕເຮົາເດ້ ກໍມີຄວາມຕາຍເປັນທັມດາ ບໍ່ລ່ວງພົ້ນຄວາມຕາຍໄປໄດ້ ຄວຣທີ່ເຮົາຈະເຮັດຄວາມດີທາງກາຍ ທາງວາຈາ ແລະ ທາງໃຈ ຯ

ສັຕວ໌ນັ້ນທູລຢ່າງນີ້ວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຄຶດ ຂ້ານອ້ຍມັວປະມາທຢູ່ ຂ້ານ້ອຍ ຯ

ພຣະຍາຍົມກ່າວຢ່າງນີ້ວ່າ ດູກະຣະພໍ່ມະຫາຈຳເຣີນຍ໌ ທ່ານບໍ່ໄດ້ເຮັດຄວາມດີທາງກາຍ ທາງວາຈາ ແລະ ທາງໃຈໄວ້ ເພາະຄວາມມັວປະມາທນັ້ນ ດັ່ງນັ້ນ ເຫຼົ່ານາຍນິຣະຢະບາລຈັກລົງ ໂທສໂດຍຄວາມ ທີ່ທ່ານປະມາທແລ້ວ ກໍບາປກັມນີ້ນັ່ນແລ ບໍ່ແມ່ນແມ່ເຮັດໃຫ້ທ່ານ ບໍ່ແມ່ນພໍ່ເຮັດໃຫ້ທ່ານ ບໍ່ແມ່ນອ້າຍ ຫຼື ນ້ອງຊາຍເຮັດໃຫ້ທ່ານ ບໍ່ແມ່ນເອື້ອຍ ຫຼື ນ້ອງສາວເຮັດໃຫ້ທ່ານ ບໍ່ ແມ່ນມິຕຣອຳມາຕຍ໌ເຮັດໃຫ້ທ່ານ ບໍ່ແມ່ນພີ່ນ້ອງປ້ອງປາຍເຮັດໃຫ້ ບໍ່ແມ່ນສະມະນະ ແລະ ພຣາຫມນ໌ ເຮັດໃຫ້ທ່ານ ບໍ່ແມ່ນເທວະດາ ເຮັດໃຫ້ທ່ານ ໂຕທ່ານເອງເຮັດເຂົ້າໄວ້ ທ່ານເທົ່ານັ້ນຈັກສະເຫວີຍວິບາກ ຂອງບາປກັມນີ້ ຯ

ດູກະຣະພິກສຸທັ້ງຫລາຍ ພຣະຍາຍົມເມື່ອໄດ້ປອບໂຍນ ເອົາອົກເອົາໃຈ ໄຕ່ຖາມເຖິ່ງ ເທວະທູຕທີ່ ໕ ກັບສັຕວ໌ນັ້ນແລ້ວ ກໍທຣົງ(ອ່ານວ່າຊົງ)ດຸສນີຢູ່ ຯ

[໕໑໒] ດູກະຣະພິກສຸທັ້ງຫລາຍ ເຫຼົ່ານິຣະຢະບາລຈະໃຫ້ສັຕວ໌ນັ້ນກະເຮັດເຫຕຸ(ອ່ານວ່າ ເຫດ)ຊື່ ກາຣຈຳ ໕ ປະກາຣ ຄື ຕຶງຕະປູເຫລັກແດງທີ່ມືຂ້າງທີ່ ໑ ຂ້າງທີ່ ໒ ທີ່ຕີນຂ້າງທີ່ ໑ ຂ້າງທີ່ ໒ ແລະ ທີ່ກາງເອິກ ສັຕວ໌ນັ້ນຈະສະເຫວີຍເວທະນາອັນເປັນທຸກຂ໌ກ້າ ເຈັບແສບ ຢູ່ໃນນະຣົກນັ້ນ ແລະ ຍັງບໍ່ຕາຍຫາກບາປ ກັມຍັງບໍ່ສິ້ນສຸດ ຯ

[໕໑໓] ດູກະຣະພິກສຸທັ້ງຫລາຍ ເຫຼົ່ານິຣະຢະບາລຈະຈັບສັຕວ໌ນັ້ນຂຶງພືດແລ້ວເອົາຜຶ່ງ ຖາກ...ຈະຈັບ ສັຕວ໌ນັ້ນເອົາຕີນຂື້ນທາງເທິ່ງ ເອົາຫັວລົງທາງລຸ້ມແລ້ວຖາກດ້ວຍພ້າ ... ຈະ ເອົາສັຕວ໌ນັ້ນທຽມຣົຖແລ້ວໃຫ ແລ່ນກັບໄປກັບມາເທິ່ງແຜ່ນດິນທີ່ມີໄຟຕິດທົ່ວ ລຸກໂພລງ ໂຊຕິຊ່ວງ(ມີແສງກ້າ) ... ຈະໃຫ້ສັຕວ໌ນັ້ນປີນ ຂື້ນປີນລົງເທິ່ງພູເຂົາຖ່ານເພິງຫນ່ວຍໃຫຍ່ທີ່ມີໄຟຕິດທົ່ວ ລຸກ ໂພລງ ໂຊຕິຊ່ວງ ... ຈະຈັບສັຕວ໌ນັ້ນເອົາ ຕີນຂື້ນທາງເທິ່ງເອົາຫັວລົງທາງລຸ້ມ ແລ້ວພຸ່ງລົງໄປ ໃນໝໍ້ທອງແດງ ທີ່ມີໄຟຕິດທົ່ວ ລຸກໂພລງ ໂຊຕິຊ່ວງ ສັຕວ໌ນັ້ນຈະເດືອດເປັນຟອງຢູ່ໃນໝໍ້ທອງແດງນັ້ນ ເຂົາເມື່ອເດືອດເປັນຟອງຢູ່ ຈະຝູຂື້ນທາງເທິ່ງຄັ້ງນຶ່ງ ແດ່ ຈົມລົງທາງລຸ້ມຄັ້ງນຶ່ງແດ່ ຝູໄປດ້ານຂວາງຄັ້ງນຶ່ງແດ່ ຈະສະເຫວີຍເວທະນາ ອັນເປັນທຸກຂ໌ກ້າ ເຈັບແສບ ຢູ່ໃນໝໍ້ທອງແດງນັ້ນ ແລະ ຍັງບໍ່ຕາຍຫາກບາປ ກັມຍັງບໍ່ສິ້ນສຸດ ຯ

[໕໑໔] ດູກະຣະພິກສຸທັ້ງຫລາຍ ເຫຼົ່ານາຍນິຣະຢະບາລຈະໂຍນສັຕວ໌ນັ້ນເຂົ້າໄປໃນມະຫານະຣົກ ກໍມະຫານະຣົກນັ້ນຄື : ມີສີ່ມຸມ ສີ່ປະຕູ ແບ່ງໄວ້ໂດຍສ່ວນເທົ່າກັນ ມີກຳແພງເຫລັກ ລ້ອມຮອບ ຄອບໄວ້ດ້ວຍແຜ່ນເຫລັກ ພື້ນຂອງນະຣົກໃຫຍ່ນັ້ນລ້ວນ ແລ້ວດ້ວຍເຫລັກ ລຸກໂພລງ ແຜ່ໄປຕະຫຼອດຮ້ອຍ ໂຍຊນ໌ຮອບດ້ານ ປະດິສຖານຢູ່ທຸກເມື່ອ ຯ

ດູກະຣະພິກສຸທັ້ງຫລາຍ ແລະ ມະຫານະຣົກນັ້ນ ມີເປວໄຟພຸ່ງຈາກຝາດ້ານຫນ້າເຖິ່ງຝາ ດ້ານຫລັງ ພຸ່ງຈາກຝາດ້ານຫລັງເຖິ່ງຝາດ້ານຫນ້າ ພຸ່ງຈາກຝາດ້ານເຫນືອເຖິ່ງຝາດ້ານໃຕ້ ພຸ່ງຈາກຝາດ້ານໃຕ້ເຖິ່ງ ຝາດ້ານເຫນືອ ພຸ່ງຂື້ນຈາກທາງລຸ້ມເຖິ່ງທາງເທິ່ງ ພຸ່ງຈາກທາງເທິ່ງ ເຖິ່ງທາງລຸ້ມ ສັຕວ໌ນັ້ນຈະສະເຫວີຍ ເວທະນາອັນເປັນທຸກຂ໌ກ້າ ເຈັບແສບ ຢູ່ໃນມະຫານະຣົກນັ້ນ ແລະ ຍັງບໍ່ຕາຍຫາກບາປກັມຍັງບໍ່ສິ້ນສຸດ ຯ

[໕໑໕] ດູກະຣະພິກສຸທັ້ງຫລາຍ ຍ່ອມມີສະມັຍທີ່ໃນບາງຄັ້ງບາງຄາວ ໂດຍລ່ວງ ຣະຍະກາລນານ ປະຕູດ້ານຫນ້າຂອງມະຫານະຣົກເປີດ ສັຕວ໌ນັ້ນຈະຟ້າວແລ່ນໄປຍັງປະຕູນັ້ນ ໂດຍໄວ ຍ່ອມຖືກໄຟໄຫມ້ຜິວ ໄຫມ້ຫນັງ ໄຫມ້ເນື້ອ ໄຫມ້ເອັນ ແມ້ກະດູກທັ້ງຫລາຍ ກໍເປັນຄວັນຕະຫຼົບ ແຕ່ອະວັຍວະທີ່ສັຕວ໌ນັ້ນຍົກຂື້ນ ແລ້ວ ຈະກັບເປັນຮູປເດີມທັນທີ ແລະ ໃນຂນະທີ່ສັຕວ໌ນັ້ນ ໃກ້ຈະເຖິ່ງປະຕູ ປະຕູນັ້ນຈະປິດ ສັຕວ໌ນັ້ນຍ່ອມ ສະເຫວີຍເວທະນາອັນເປັນ ທຸກຂ໌ກ້າ ເຈັບແສບ ຢູ່ໃນມະຫານະຣົກນັ້ນ ແລະ ຍັງບໍ່ຕາຍຫາກບາປ ກັມນັ້ນຍັງບໍ່ສິ້ນສຸດ ຯ

[໕໑໖] ດູກະຣະພິກສຸທັ້ງຫລາຍ ຍ່ອມມີສະມັຍທີ່ໃນບາງຄັ້ງບາງຄາວ ໂດຍລ່ວງ ຣະຍະກາລນານ ປະຕູດ້ານຫລັງຂອງມະຫານະຣົກນັ້ນເປີດ ຯລຯ ປະຕູດ້ານເຫນືອເປີດ ຯລຯ ປະຕູດ້ານໃຕ້ເປີດ ສັຕວ໌ນັ້ນຈະຟ້າວແລ່ນໄປຍັງປະຕູນັ້ນໂດຍໄວ ຍ່ອມຖືກໄຟໄຫມ້ຜິວ ໄຫມ້ຫນັງ ໄຫມ້ເນື້ອ ໄຫມ້ເອັນ ແມ້ກະດູກທັ້ງຫລາຍກໍເປັນຄວັນຕະຫຼົບ ແຕ່ອະວັຍວະທີ່ສັຕວ໌ ນັ້ນຍົກຂື້ນແລ້ວຈະກັບເປັນຮູປເດີມທັນທີ ແລະ ໃນຂນະທີ່ສັຕວ໌ນັ້ນໃກ້ຈະເຖິ່ງປະຕູ ປະຕູ ນັ້ນຈະປິດ ສັຕວ໌ນັ່ນຍ່ອມສະເຫວີຍເວທະນາອັນເປັນທຸກຂ໌ກ້າ ເຈັບແສບ ຢູ່ໃນມະຫານະຣົກນັ້ນ ແລະ ຍັງບໍ່ຕາຍຫາກບາປກັມນັ້ນຍັງບໍ່ສິ້ນສຸດ ຯ

[໕໑໗] ດູກະຣະພິກສຸທັ້ງຫລາຍ ຍ່ອມມີສະມັຍທີ່ໃນບາງຄັ້ງບາງຄາວ ໂດຍລ່ວງຣະຍະກາລນານ ປະຕູດ້ານຫນ້າຂອງມະຫານະຣົກນັ້ນເປີດ ສັຕວ໌ນັ້ນຈະຟ້າວແລ່ນໄປຍັງປະຕູນັ້ນ ໂດຍໄວ ຍ່ອມຖືກໄຟ ໄຫມ້ຜິວ ໄຫມ້ຫນັງ ໄຫມ້ເນື້ອ ໄຫມ້ເອັນ ແມ້ກະດູກ ທັ້ງຫລາຍກໍເປັນຄວັນຕະຫຼົບ ແຕ່ອະວັຍວະທີ່ສັຕວ໌ນັ້ນ ຍົກຂື້ນແລ້ວ ຈະກັບເປັນຮູປເດີມທັນທີ ສັຕວ໌ນັ້ນຈະອອກທາງປະຕູນັ້ນໄດ້ ແຕ່ວ່າມະຫານະຣົກນັ້ນແລ ມີນະຣົກເຕັມດ້ວຍຄູຖໃຫຍ່ ປະກອບຢູ່ຮອບດ້ານ ສັຕວ໌ນັ້ນຈະຕົກລົງໃນນະຣົກຄູຖນັ້ນ ແລະ ໃນນະຣົກຄູຖ ນັ້ນແລ ມີຫມູ່ ສັຕວ໌ປາກດັ່ງເຂັມຄອຍເສືອດເສືອນຜິວ ແລ້ວເສືອດເສືອນຫນັງ ແລ້ວເສືອດເສືອນເນື້ອ ແລ້ວ ເສືອດເສືອນເອັນ ແລ້ວເສືອດເສືອນກະດູກ ແລ້ວກິນເຢື່ອໃນກະດູກ ສັຕວ໌ນັ້ນຍ່ອມສະເຫວີຍ ເວທະນາອັນ ເປັນທຸກຂ໌ກ້າ ເຈັບແສບ ຢູ່ໃນນະຣົກຄູຖນັ້ນ ແລະ ຍັງບໍ່ຕາຍຫາກບາປ ກັມນັ້ນຍັງບໍ່ສິ້ນສຸດ ຯ

[໕໑໘] ດູກະຣະພິກສຸທັ້ງຫລາຍ ແລະ ນະຣົກຄູຖນັ້ນ ມີນະຣົກເຕັມດ້ວຍເຖົ້າຣຶງ(ເຖົ້າທີ່ມີໃຟຕິດຢູ່) ໃຫຍ່ ປະກອບຢູ່ຮອບດ້ານ ສັຕວ໌ນັ້ນຈະຕົກລົງໄປໃນນະຣົກເຖົ້າຣຶງນັ້ນ ສັຕວ໌ນັ້ນຍ່ອມສະເຫວີຍ ເວທະນາອັນເປັນທຸກຂ໌ກ້າ ເຈັບແສບ ຢູ່ໃນນະຣົກເຖົ້າຣຶງນັ້ນ ແລະ ຍັງບໍ່ຕາຍຫາກບາປກັມນັ້ນຍັງບໍ່ສິ້ນສຸດ ຯ

[໕໑໙] ດູກະຣະພິກສຸທັ້ງຫລາຍ ແລະ ນະຣົກເຖົ້າຣຶງນັ້ນ ມີປ່າງິ້ວໃຫຍ່ປະກອບຢູ່ຮອບດ້ານ ຕົ້ນສູງຊະລູດຂື້ນໄປໂຍຊນ໌ນຶ່ງ ມີຫນາມຍາວ ໑໖ ອົງຄຸລີ ມີໄຟຕິດທົ່ວ ລຸກໂພລງ ໂຊຕິຊ່ວງ ເຫຼົ່ານາຍ ນິຣະຢະບາລຈະບັງຄັບໃຫ້ສັຕວ໌ນັ້ນຂື້ນໆ ລົງໆ ທີ່ຕົ້ນງິ້ວນັ້ນ ສັຕວ໌ນັ້ນຍ່ອມສະເຫວີຍເວທະນາ ອັນເປັນທຸກຂ໌ກ້າ ເຈັບແສບ ຢູ່ທີ່ຕົ້ນງິ້ວນັ້ນ ແລະ ຍັງບໍ່ ຕາຍຫາກບາປກັມນັ້ນຍັງບໍ່ສິ້ນສຸດ ຯ

[໕໒໐] ດູກະຣະພິກສຸທັ້ງຫລາຍ ແລະ ປ່າງິ້ວນັ້ນ ມີປ່າຕົ້ນໄມ້ໃບເປັນດາບໃຫຍ່ ປະກອບຢູ່ຮອບດ້ານ ສັຕວ໌ນັ້ນຈະເຂົ້າໄປໃນປ່ານັ້ນ ຈະຖືກໃບໄມ້ທີ່ລົມພັດ ຕັດມືແດ່ ຕັດຕີນແດ່ ຕັດທັ້ງມື ແລະ ຕີນແດ່ ແລະ ຕັດໃບຫູແດ່ ຕັດດັງແດ່ ຕັດທັ້ງໃບຫູ ແລະ ດັງແດ່ ສັຕວ໌ນັ້ນຍ່ອມສະເຫວີຍເວທະນາອັນເປັນທຸກຂ໌ກ້າ ເຈັບແສບ ຢູ່ທີ່ປ່າຕົ້ນໄມ້ມີໃບເປັນດາບນັ້ນ ແລະ ຍັງບໍ່ຕາຍຫາກບາປກັມນັ້ນຍັງບໍ່ສິ້ນສຸດ ຯ

[໕໒໑] ດູກະຣະພິກສຸທັ້ງຫລາຍ ແລະ ປ່າຕົ້ນໄມ້ມີໃບເປັນດາບນັ້ນ ມີແມ່ນ້ຳໃຫຍ່ ນ້ຳເປັນດ່າງ ປະກອບຢູ່ຮອບດ້ານ ສັຕວ໌ນັ້ນຈະຕົກລົງໄປໃນແມ່ນ້ຳນັ້ນ ຈະລອຍຢູ່ໃນເຖົ້າຣຶງ ຄື ຖ່ານທີ່ຕິດໄຟຄຸມີຂີ້ເຖົ້າ ປິດຂ້າງນອກຢູ່ຮອບດ້ານ ແມ່ນ້ຳນັ້ນ ຕາມກະແສແດ່ ທວນກະແສແດ່ ທັ້ງຕາມ ແລະ ທວນກະແສແດ່ ສັຕວ໌ນັ້ນຍ່ອມສະເຫວີຍເວທະນາອັນເປັນທຸກຂ໌ກ້າ ເຈັບແສບ ຢູ່ໃນແມ່ນ້ຳນັ້ນ ແລະ ຍັງບໍ່ຕາຍ ຫາກບາປກັມນັ້ນຍັງບໍ່ສິ້ນສຸດ ຯ

[໕໒໒] ດູກະຣະພິກສຸທັ້ງຫລາຍ ເຫຼົ່ານາຍນິຣະຢະບາລພາກັນເອົາເບັດກ່ຽວສັຕວ໌ ນັ້ນຂື້ນວາງ ເທິ່ງບົກ ແລ້ວກ່າວຢ່າງນີ້ວ່າ ດູກະຣະພໍ່ມະຫາຈຳເຣີນຍ໌ ເຈົ້າຕ້ອງກາຣຫຍັງ ສັຕວ໌ນັ້ນບອກຢ່າງນີ້ວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າຫິວ ຂ້ານອ້ຍ ເຫຼົ່ານາຍນິຣະຢະບາລຈຶ່ງເອົາຂໍເຫລັກຮ້ອນ ມີໄຟຕິດທົ່ວ ລຸກໂພລງ ໂຊຕິຊ່ວງ ເປີດປາກອອກ ແລ້ວໃສ່ກ້ອນໂລຫະຮ້ອນມີໄຟຕິດທົ່ວ ລຸກໂພລງ ໂຊຕິຊ່ວງ ເຂົ້າໃນປາກ ກ້ອນໂລຫະນັ້ນ ຈະໄຫມ້ຮີມຝີປາກແດ່ ປາກແດ່ ຄໍແດ່ ທ້ອງແດ່ ຂອງສັຕວ໌ນັ້ນ ພາເອົາໄສ້ໃຫຍ່ແດ່ ໄສ້ນ້ອຍແດ່ ອອກມາ ທາງສ່ວນ ທາງຫລຸ່ມ (ຖະຫວ່ານຫນັກ) ສັຕວ໌ນັ້ນຍ່ອມສະເຫວີຍເວທະນາອັນເປັນທຸກຂ໌ກ້າ ເຈັບແສບ ຢູ່ ນະ ທີ່ນັ້ນ ແລະ ຍັງບໍ່ຕາຍຫາກບາປກັມນັ້ນຍັງບໍ່ສິ້ນສຸດ ຯ

[໕໒໓] ດູກະຣະພິກສຸທັ້ງຫລາຍ ເຫຼົ່ານາຍນິຣະຢະບາລກ່າວກັບສັຕວ໌ນັ້ນຢ່າງນີ້ວ່າ ດູກະຣະພໍ່ ມະຫາຈຳເຣີນຍ໌ ເຈົ້າຕ້ອງກາຣຫຍັງ ສັຕວ໌ນັ້ນບອກຢ່າງນີ້ວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າຣະຫາຍ(ຫິວນ້ຳ) ຂ້ານອ້ຍ ເຫຼົ່ານາຍນິຣະຢະບາລຈຶ່ງເອົາຂໍເຫລັກຮ້ອນມີໄຟຕິດທົ່ວ ລຸກໂພລງ ໂຊຕິຊ່ວງ ເປີດປາກອອກ ແລ້ວເອົານ້ຳທອງແດງຮ້ອນມີໄຟຕິດທົ່ວ ລຸກໂພລງ ໂຊຕິຊ່ວງ ກອກເຂົ້າໄປໃນປາກ ນ້ຳທອງແດງນັ້ນ ຈະໄຫມ້ຣິມຝີປາກແດ່ ປາກແດ່ ຄໍແດ່ ທ້ອງແດ່ ຂອງສັຕວ໌ນັ້ນ ພາເອົາໄສ້ໃຫຍ່ແດ່ ໄສ້ນ້ອຍແດ່ ອອກມາທາງສ່ວນທາງຫລຸ່ມ ສັຕວ໌ນັ້ນຍ່ອມສະເຫວີຍເວທະນາ ອັນເປັນທຸກຂ໌ກ້າ ເຈັບແສບ ຢູ່ ນະ ທີ່ນັ້ນ ແລະ ຍັງບໍ່ຕາຍຫາກບາປກັມນັ້ນຍັງບໍ່ສິ້ນສຸດ ດູກະຣະພິກສຸທັ້ງຫລາຍ ເຫຼົ່ານາຍນິຣະຢະບາລ ຈະໂຍນສັຕວ໌ນັ້ນເຂົ້າໄປໃນມະຫານະຣົກອີກ ຯ

[໕໒໔] ດູກະຣະພິກສຸທັ້ງຫລາຍ ເຣື່ອງເຄີຍມີມາແລ້ວ ພຣະຍາຍົມໄດ້ມີຄວາມດຳຣິ ຢ່າງນີ້ວ່າ ພໍ່ເຈົ້າປະຄຸນເອ໋ຍ ເປັນອັນວ່າ ເຫຼົ່າສັຕວ໌ທີ່ເຮັດກັມລາມົກໄວ້ໃນໂລກ ຍ່ອມຖືກນາຍນິຣະຢະບາລລົງ ກັມກອຣນ໌ ຕ່າງຊະນິດຕ່າງໆ ເຫັນປານນີ້ ໂອ່່ຫນໍ ຂໍເຮົາເພິ່ງໄດ້ຄວາມເປັນມະນຸສຍ໌໌ ຂໍພຣະຕະຖາຄົຕ-ອະຣະຫັນຕະສັມມາສັມພຸທທະເຈົ້າ ເພິ່ງສະເດັຈອຸບັຕິໃນໂລກ ຂໍເຮົາເພິ່ງໄດ້ ນັ່ງໃກ້ພຣະຜູ້ມີພຣະພາຄ ພຣະອົງຄ໌ນັ້ນ ຂໍພຣະຜູ້ມີພຣະພາຄພຣະອົງຄ໌ນັ້ນເພິ່ງທຣົງສະແດງທັມມ໌ແກ່ເຮົາ ແລະ ຂໍເຮົາເພິ່ງຮູ້ທົ່ວເຖິ່ງ ທັມມ໌ຂອງພຣະຜູ້ມີພຣະພາຄພຣະອົງຄ໌ນັ້ນເຖີດ ຯ

ດູກະຣະພິກສຸທັ້ງຫລາຍ ກໍເຣື່ອງນັ້ນ ເຮົາບໍ່ໄດ້ຟັງຕໍ່ສະມະນະຫຼືພຣາຫມນ໌ອື່ນໆ ແລ້ວຈຶ່ງບອກ ກໍແລ ເຮົາບອກເຣື່ອງທີ່ຮູ້ເອງ ເຫັນເອງ ປຣາກົຕເອງທັ້ງນັ້ນ ຯ

[໕໒໕] ພຣະຜູ້ມີພຣະພາຄໄດ້ຕຣັສໄວຍາກະຣະນະພາສິຕດັ່ງນີ້ ເມື່ອໄດ້ແລ້ວພຣະສຸຄົຕ ຜູ້ສາສດາ ກໍໄດ້ຕຣັສຄາຖາປະພັນທ໌ຕໍ່ໄປອີກດັ່ງນີ້ວ່າ ນໍຣະຊົນເຫຼົ່າໃດຍັງເປັນມານົພ ອັນເທວະທູຕຕັກເຕືອນ ແລ້ວປະມາທຢູ່ ນໍຣະຊົນເຫຼົ່ານັ້ນຈະເຂົ້າເຖິ່ງຫມູ່ສັຕວ໌ເລວ “ຊົ່ວ ບໍ່ດີ” ເສົ້າໂສກສິ້ນກາລນານ ສ່ວນນໍຣະຊົນ ເຫຼົ່າໃດ ເປັນສັຕວ໌ບຸຣຸສຜູ້ສະງົບຣະງັບໃນໂລກນີ້ ອັນເທວະທູຕຕັກເຕືອນແລ້ວ ຍ່ອມບໍ່ປະມາທໃນທັມມ໌ຂອງ ພຣະອະຣິຍະ ໃນກາລໃດໆ ເຫັນພັຍໃນຄວາມຖືມັ່ນອັນເປັນເຫຕຸແຫ່ງຊາຕິ ແລະ ມໍຣະນະແລ້ວ ບໍ່ຖືມັ່ນ ຫລຸດພົ້ນໃນທັມມ໌ເປັນທີ່ສິ້ນຊາຕິ ແລະ ມໍຣະນະໄດ້ ນໍຣະຊົນເຫຼົ່ານັ້ນເປັນຜູ້ເຖິ່ງຄວາມກະເສມ ມີສຸຂ ດັບສະນິທໃນ ປັຈຈຸບັນ ລ່ວງເວຣ ແລະ ພັຍທັ້ງປວງ ແລະ ເຂົ້າໄປລ່ວງທຸກຂ໌ທັ້ງປວງໄດ້ ຯ

ຈົບ ເທວະທູຕສູຕຣ ທີ່ ໑໐

ເຊີນຍ໌ຟັງສຽງໄປນຳ ໂດຍກົດ 1. ເທວະທູຕະສູຕຣ 2. ເທວະທູຕະສູຕຣ 3. ເທວະທູຕະສູຕຣ

ເທສະນາຂອງພຣະເດຊພຣະຄຸນ ພຣະທັມມະທີຣະຣາຊມະຫາມຸນີ ເຣື່ອງ ສັຕວ໌ເຮັດບາປແນວໃດ ຈະນຳໃຫ້ເກີດນະຣົກຂຸມໃດ

ເທົ່າທີ່ຜູ້ຈັດທຳສຶກສາມາຕາມແນວທາງພຣະໄຕຣປະດົກ ທັ້ງໃນພຣະສູຕຣ ແລະ ແນວທາງອະພິທັມ ໄດ້ພົບວ່າ ພຣະຜູ້ມີພຣະພາຄອະຣະຫັນຕະສັມມາສັມພຸທທະເຈົ້າ ພຣະພຸທທະອົງຄ໌ຈະຕຣັສ(ເວົ້າເຣື່ອງ ນະຣົກ) ເກືອບທຸກເຫລັ້ມ ຣອງໄປຟັງພຣະເຖຣະຜູ້ໃຫຍ່ທ່ານ ພຣະທັມມະທີຣະຣາຊມະຫາມຸນີ ຍັງໄດ້ ເທສນາໃນເຣື່ອງ ພິສູຈນ໌ນະຣົກ ໄວ້ເຊັ່ນດຽວກັນວ່າພຣະພຸທທະເຈົ້າຕຣັສເຣື່ອງ ນະຣົກໃນພຣະໄຕຣປິດົກ ເກືອບທຸກເຫລັ້ມ!!!!

ຫາກທ່ານຟັງ-ເບິ່ງວິດີໂອແລ້ວ ຫາກມີຄວາມເຂົ້າໃຈ ຜູ້ຈັດທຳຂໍອະນຸໂມທະນາໃນກາຣ

ຈະເຣີນປັນຍ໌ຍາ ເພື່ອຈະໄດ້ສືບທອດພຣະພຸທທະສາສນາຕໍ່ໄປ

ແຕ່ຫາກທ່ານເບິ່ງແລ້ວບໍ່ຮູ້ວ່າເຣື່ອງຫຍັງ ກໍຕ້ອງໃຫ້ຍ້ອມຮັບຕົນເອງວ່າ ຍັງຈຳເປັນຕ້ອງ

ຈະເຣີນປັນຍ໌ຍາໃນກາຣຟັງ ພາສາພຣະເອິ້ນວ່າ "ສຸຕຕະມະຍະປັນຍ໌ຍາ" ໃຫ້ຫລາຍໆ

ເຊິ່ງທ່ານຜູ້ຈັດທຳຈະນຳມາລົງໃຫ້ທ່ານໄວ້ໄດ້ສຶກສາ ຂໍໃຫ້ມີຄວາມພຽຣສຶກສາຕໍ່ໄປ!!!

ຈະເຣີນຍ໌ໃນພຣະທັມມ໌...........ສາທຸຊົນ…..ຂໍອະນຸໂມທະນາ

………………ຢະຖາ ວາຣິວະຫາ ປູຣາ ປະຣິປູເຣັນຕິ ສາຄະຣັງ ເອວະເມວະ ອິໂຕ ທິນນັງ ເປຕານັງ ອຸປະກັປປະຕິ ອິຈສິຕັງ ປັຕຖິຕັງ ຕຸມຫັງ ຂິປປະເມວະ ສະມິຊຊະຕຸ ສັພເພ ປູເຣັນຕຸ ສັງກັປປາ ຈັນໂທ ປັນນະຣະໂສ ຢະຖາ ມະນິ ໂຊຕິຣະໂສ ຢະຖາ......... ສັພພີຕິໂຢ ວິວັຊຊັນຕຸ ສັພພະໂຣໂຄ ວິນັສສະຕຸ ມາ ເຕ ພະວັຕວັນຕະຣາໂຢ ສຸຂີ ທີຄາຢຸໂກ ພະວະ ອະພິວາທະນະສີລີສສະ ນິຈຈັງ ວຸທທາປະຈາຢິໂນ ຈັຕຕາໂຣ ທັມມາ ວັທທັນຕິ ອາຢຸ ວັນໂນ ສຸຂັງ ພະລັງ ຯ